Pytanie:

Czy prowadząc działalność polegającą na świadczeniu usług kierowcy podatnik ma prawo do zaliczenia w koszty przychodów diety w wysokości określonej stosownymi przepisami?

Pytanie Podatnika:
Podatnik zwraca się z zapytaniemczy ma prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych w wysokości określonej stosownymi przepisami.

Stanowisko Podatnika:
Podatnik uważa, że jeżeli wydatki w postaci diet służą osiąganiu przychodów w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie przekraczają kwot, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 52, to ma prawo zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów.
Zgodnie bowiem z interpretacją przepisów dotyczących podróży służbowych zawartą w Dodatku nr 21 z 20.07.2006 r. do Biuletynu Informacyjnego Wydawnictwa Podatkowego "Gofin" , przedsiębiorca może diety w wysokości określonej dla pracowników, zaliczyć w koszty uzyskania przychodów.
W interpretacji tej nie wyróżnia się przedsiębiorców świadczących usługi transportowe jako grupę wyłączoną z możliwości korzystania z diet i zaliczania ich w koszty.
Wnosi też, że rodzaj prowadzonej działalności, ani definicja podróży służbowej pracownika, określona w art. 77 Kodeksu Pracy nie decyduje o możliwości zaliczania diet w koszty działalności, gdyż oczywistym i bezspornym jest fakt, że przedsiębiorca świadczący usługi transportowe ponosi wyższe koszty utrzymania niż przedsiębiorca mający siedzibę działalności w domu.

Ocena prawna stanowiska pytającego, dotycząca stanu faktycznego wynikającego z treści wniosku.
Rozpatrując powyższy wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olkuszu stwierdza Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zaliczenie w koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu podróży służbowych zostało unormowane w art. 23 ust. 1 pkt 52 w/w ustawy. W myśl tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia "podróż służbowa".
Wobec tego należy kierować się treścią art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 21 , poz. 94 ze zm.).
Stosownie do tego przepisu podróżą służbową jest wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy pracownika.
Odnosząc tę definicję do osób prowadzących działalność gospodarczą przyjąć należy, że podróżą służbową jest wyjazd związany z tą działalnością poza miejsce jej prowadzenia.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w ramach działalności gospodarczej Podatnik świadczy usługi w zakresie kierowania pojazdem na zlecenie innego podmiotu gospodarczego, głównie za granicą kraju.
W tej sytuacji nie ma możliwości określenia stałego miejsca prowadzenia działalności świadczenia usług, gdyż wykonywane one będą poza granicami kraju.
Zatem przemieszczanie się w celu ich realizacji nie może być traktowane jako - podróż służbowa - gdyż wyjazdy te należą do istoty prowadzonej działalności, a tym samym stanowią czynności będące przedmiotem tej działalności.
Zauważa się, że istotę czynności podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług kierowania pojazdem na terenie kraju i za granicą stanowią stałe wyjazdy do różnych miejscowości, a nie praca w miejscowości wskazanej w zgłoszeniu o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności jako siedziba firmy.
Wykonywanie powyższych usług stanowi więc istotę świadczonej przez kierowcę pracy i nie może być utożsamiane z podróżą służbową, gdyż w pojęciu tym nie mieści się stałe pokonywanie odległości w związku z wykonywaniem czynności prowadzenia pojazdu.
W przypadku kierowców, w ocenie organu podatkowego, wyjazd z miejsca stałego postoju nie oznacza rozpoczęcia podróży służbowej, a jedynie rozpoczęcie wykonywania usługi, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego.
Odmienna interpretacja skutkowałaby tym, że praca kierowcy w praktyce sprowadzałaby się do odbywania podróży służbowych, a nie prowadzenia działalności gospodarczej, określonej w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173 , poz. 1807 ze zm.), który mówi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób ciągły i zorganizowany.
W związku z powyższym w przypadku odbywania podróży w celu prowadzenia przez Stronę działalności gospodarczej w zakresie wykonywania wskazanych we wniosku usług brak jest przesłanek do przyjęcia, iż świadcząc te usługi na terenie kraju i za granicą.
Podatnik odbywa podróż służbową, to tym samym brak jest podstaw do zaliczenia diet w koszty uzyskania przychodów i postanawia jak w sentencji.Niniejsze postanowienie, zgodnie z przepisem art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wydane zostało dla Pana K., w jego indywidualnej sprawie.

Stosownie do art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5 w/w ustawy.
W dacie złożenia wniosku nie toczyły się wobec wnioskodawcy: kontrola podatkowa, postępowanie podatkowe oraz postępowanie przed sądem administracyjnym.

Pouczenie:
Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olkuszu w terminie 7 dni od daty doręczenie niniejszego postanowienia.