Pytanie:

Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów nieściągalną wierzytelność w kwocie brutto?

Stan faktyczny przedstawiony we wniosku: Pan R. jest wspólnikiem spółki cywilnej "...", K., ul... Firma prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na organizowaniu szkoleń, konsultacji wdrożeniowych z zakresu jakości oraz sprzedaży oprogramowania wspomagającego zarządzanie jakością. W 2003 roku firma uzyskała zamówienie na szkolenia i konsultacje z firmy "...." Sp.z o.o. z M. Szkolenia i konsultacje odbyły się zgodnie z zamówieniem, wystawiono faktury za wykonane usługi i zgodnie z obowiązującymi przepisami zostały od tych faktur odprowadzone podatki: zarówno podatek VAT jak i podatek dochodowy. Przez dwa lata firma "..." próbowała upomnieniami odzyskać należności za te faktury, aż w grudniu 2005 roku wniosła sprawę do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu i w dniu 25.07.2006 r. uzyskała postanowienie Komornika Sądowego o umorzeniu postępowania egzekucyjnegow całości na podstawie art. 824 § 1p. 3 kpc., gdyż w trakcie postępowania egzekucyjnego okazało się, że przedsiębiorstwo zostało zlikwidowane, a egzekucja z ruchomości jest całkowicie bezskuteczna.

W związku z powyższym Podatnik skierował następujące zapytanie: czy ma prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów pełnej kwoty brutto (czyli netto i podatek VAT) wierzytelności uznanej jako nieściągalna. Zdaniem pytającego na mocy art. 23 ust. 1 pkt. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) ma On takie prawo.

W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 22 cytowanej ustawy kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. W przepisie art. 23 ust. 1 pkt. 20 ustawodawca wskazał, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne,z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona. Jednocześnie w tym miejscu należy podkreślić, iż istotne znaczenie dla podatku dochodowego ma szybkość z jaką podmiot podejmuje działania w celu odzyskania swoich należności. Ustawodawca w art. 23 ust. 1 pkt. 17 ww. ustawy wykluczył bowiem z kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisane jako przedawnione, tj. takie, które na skutek upływu czasu nie mogą być wyegzekwowane z majątku dłużnika(zgodnie z art. 554 k.c., roszczeniaz tytułu sprzedaży towarów, dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, przedawniają się z upływem 2 lat). Zgodnie z art. 123 § 1 pkt. 1 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Podatnika we wniosku, wynika, iż nie nastąpiło przedawnienie wierzytelności, gdyż firmaw dniu 28.04.2005 r. wniosła pozew w postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu, Wydział V Gospodarczy.
Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami wierzytelności nieściągalne można zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów tylko wtedy, gdy zostaną spełnione następujące warunki:
1) wierzytelność ta została uprzednio zarachowana jako przychód należny w myśl art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,
2) nieściągalność tej wierzytelności została uprawdopodobniona.
W myśl art. 23 ust. 2 ww. ustawy za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt. 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana - postanowieniemo nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego.
Jak z powyższego wynika postanowienie Komornika Sądowego z dnia 25.07.2006 r. umarzające postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji jest dokumentem wymienionym w art. 23 ust. 2 pkt. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które uprawnia podatnika do zaliczenia wierzytelności nieściągalnej do kosztów uzyskania przychodów w kwocie netto (czyli brutto minus podatek VAT) pod warunkiem, że przedmiotowa wierzytelność została zarachowana jako przychód należny. Art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie precyzuje, iż u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (VAT) za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (VAT) - czyli kwotę netto. Natomiast kwota podatku VAT nie będzie stanowić kosztu uzyskania przychodu. Nadmienia się nadto, że dla podatnika podatku od towarówi usług, tylko w przypadku gdy wierzytelność odnosić się będzie do towarów czy usług nie podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub opodatkowanych stawką "0" przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie odpowiadał kwocie wierzytelności.W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik nie podziela stanowiska podatnika, iż ma prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnej w pełnej kwocie brutto tj. netto plus podatek VAT.

Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji,w trybie określonym w § 5.

Pouczenie:
Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik, w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.