Pytanie:

Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wartość diet z tytułu podróży służbowych właściciela firmy do wysokości limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?

Na podstawie art. 216, art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Tryb. postanawia stanowisko w indywidualnej sprawie przedstawione we wniosku z dnia 30.10.2006 r (złożonym w tut. organie 03.11.2006 r) według którego można do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć wartość diet z tytułu podróży służbowych właściciela firmy do wysokości limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - uznać za prawidłowe.

Przepis art. 14 a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

W myśl art. 14 a § 4 powołanej ustawy - Ordynacja podatkowa udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Wnioskiem z dnia 30.10.2006 r (złożonym w tut. organie 03.11.2006 r.) wystąpił Pan o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie przedstawiając następujący stan faktyczny.

We wniosku podał Pan, iż prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług murarsko-budowlanych, tynkowania, zakładania stolarki budowlanej, malarskich i wykonywania pozostałych robót budowlanych. Miejscem wykonywania działalności i siedzibą firmy jest Piotrków Tryb. Zgodnie z zawartymi umowami o pracę jest to również miejsce wykonywania pracy dla zatrudnionych pracowników.

Podał Pan również, iż w związku z trudnościami w pozyskaniu zleceń na terenie Piotrkowa i najbliższych okolic powstała uzasadniona konieczność przyjmowania prac w terenach bardziej odległych od Piotrkowa Tryb.

Wiąże się to z koniecznością oddelegowania pracowników poza stałe miejsce wykonywania pracy wskazane w zawartych umowach o pracę, a w konsekwencji powstania obowiązku wypłaty diet oraz innych świadczeń związanych z podróżami służbowymi. Ponadto podał Pan, iż bierze pod uwagę ewentualne wynajęcie kwater prywatnych celem zakwaterowania pracowników.

Również sam będzie Pan zmuszony do częstych wyjazdów poza stałe miejsce prowadzenia działalności w celach przeprowadzenia negocjacji, ustalenia warunków kontraktów, podpisywania umów i sprawowania nadzoru prowadzenia robót.

W związku z powyższym skierował Pan następujące zapytania.

Czy w firmie prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów:

- wartość diet z tytułu podróży służbowych wypłacanych pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w charakterze pracowników budowlanych (murarz, tynkarz, posadzkarz),

- wydatki poniesione przez pracodawcę na zakwaterowanie pracowników w kwaterach prywatnych

- wartość diet właściciela firmy z tytułu odbytych podróży służbowych w celach omówienia warunków świadczenia usług budowlanych, rozmów z kontrahentami, zawarcia umów, nadzorowania prac budowlanych.

Niniejszym postanowieniem tut. organ rozpatruje Pana wniosek dotyczący zapytania czy w firmie prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet właściciela firmy z tytułu odbytych podróży służbowych w celach omówienia warunków świadczenia usług budowlanych, rozmów z kontrahentami, zawarcia umów, nadzorowania prac budowlanych.

W pozostałym zakresie tut. organ zajmie stanowisko odrębnymi postanowieniami.

Według Pana w przypadku diet właściciela firmy z tytułu odbytych podróży służbowych w celach omówienia warunków świadczenia usług budowlanych, rozmów z kontrahentami, zawarcia umów, nadzorowania prac budowlanych jedynym ograniczeniem w zaliczeniu diet do kosztów uzyskania przychodów będzie limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko tut. organu jest następujące.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r Nr 14 poz. 176 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2006r) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Natomiast od 01.01.2007r art. 22 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brzmi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 52 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Wyżej powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym dają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą. W art. 23 ust. 1 pkt 52 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca odwołał się do pojęcia "podróży służbowej". Przepisy prawa podatkowego nie definiują tego pojęcia. Pojęcie "podróży służbowej" zawarte jest w art. 77(5) § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r Nr 21 poz. 94 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem podróżą służbową jest wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy pracownika. Z kolei z art. 29 § 1 w/w ustawy Kodeks pracy wynika, iż elementem koniecznym umowy o pracę jest wskazanie miejsca świadczenia pracy.

W związku z powyższym należy przyjąć, iż podróżą służbową pracownika jest wyjazd na polecenie pracodawcy poza stałe miejsce świadczenia pracy wynikające z umowy o pracę.

Zatem należy stwierdzić, iż w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą podróżą służbową jest wyjazd związany z tą działalnością poza stałe miejsca jej prowadzenia, który wskazuje na incydentalność i tymczasowość pobytu w miejscu wykonywania zadania.

Z treści wniosku wynika, iż podróże służbowe odbył Pan w celach omówienia warunków świadczenia usług budowlanych, rozmów z kontrahentami, zawarcia umów, nadzorowania prac budowlanych.

Działalność gospodarczą prowadzi Pan w zakresie usług budowlanych, które stanowią istotę tej działalności.

W związku z powyższym zdaniem tut. organuza podróż służbową można uznać podróż w celach omówienia warunków świadczenia usług budowlanych, rozmów z kontrahentami, zawarcia umów, nadzorowania prac budowlanych. W konsekwencji, jeżeli przedsiębiorca odbywa podróż służbową, to może do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć wartość diet w wysokości określonej w art. 23 ust. 1 pkt 52 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko Pana przedstawione we wniosku, że można do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć wartość diet z tytułu podróży służbowych właściciela firmy do wysokości limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - tut. organ uznaje - za prawidłowe.

W myśl art. 14b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Natomiast jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy. Jednocześnie tut. organ informuje, że przedmiotowa interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia.

Interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego jest wiążąca do czasu zmiany przepisów prawa, które były przedmiotem interpretacji.