Pytanie:

1. Czy prawidłowe jest stosowanie stawki amortyzacyjnej 2,5 % dla nowowybudowanego i przekazanego do użytku budynku, w całości wykorzystywanego do działalności gospodarczej, mimo iż w pozwoleniu na budowę oraz potwierdzonym zgłoszeniu o zakończeniu budowy określony jest jako budynek mieszkalny? 2. Czy właściwe jest ustalenie stawki amortyzacyjnej w wysokości 2,5 % rocznie?

Działając na podstawie:

• art. 14a § 1 i § 4, art. 14b § 1 i 2, art. 216 § 1, art. 218 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.),
• art. 22 ust. 1 i ust. 8, art. 22a ust. 1 pkt 1, art. 22c pkt 2, art. 22g ust. 1-10, 22h ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.),

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzyżowie, w odpowiedzi na wniosek z dnia 12.01.2006 r. (data wpływu w dniu 13.01.2006 r.) w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego, postanawia uznać za prawidłowe przedstawione w zapytaniu stanowisko - prawidłowe jest stosowanie stawki amortyzacyjnej w wysokości 2,5 % dla nowowybudowanego i przekazanego do użytku budynku, w całości wykorzystywanego do działalności gospodarczej, mimo iż w pozwoleniu na budowę oraz potwierdzonym zgłoszeniu o zakończeniu budowy określony jest jako budynek mieszkalny.

Pismem z dnia 12.01.2006 r. firma L. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Strzyżowie z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego, w kwestii ? czy prawidłowe jest stosowanie stawki amortyzacyjnej 2,5 % dla nowowybudowanego i przekazanego do użytku budynku, w całości wykorzystanego do działalności gospodarczej, mimo iż w pozwoleniu na budowę, oraz potwierdzonym zgłoszeniu o zakończeniu budowy określony jest jako budynek mieszkalny. Jak wynika z stanu faktycznego przedstawionego w złożonym wniosku, firma na podstawie aktu notarialnego zakupiła na współwłasność łączną wspólników firmy budynek mieszkalny w trakcie budowy, którego budowa została dokończona, natomiast budynek oddany do użytku i wprowadzony do ewidencji środków trwałych spółki cywilnej. W chwili obecnej cały budynek jest użytkowany do celów prowadzenia działalności gospodarczej jako biura i magazyny. Zdaniem spółki w oparciu o Polską Klasyfikację Obiektów Budowlanych (PKOB) ?Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem?. W ocenie wspólników spółki budynek, który nabyli jako budynek mieszkalny można amortyzować stawką 2,5 % przewidzianą dla budynków niemieszkalnych, z uwagi na fakt, iż ten budynek jest w całości wykorzystywany na cele działalności gospodarczej, a więc można klasyfikować zgodnie z jego przeznaczeniem jako budynek niemieszkalny.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem tych, które ustawa wymienia w art. 23 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 8 powołanej powyżej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23. Zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością ? o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1.

Co do zasady budynki i lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji, chyba że podatnik zadecyduje o ich amortyzacji. Powyższe jednoznacznie wynika z treści art. 22c pkt 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu. Natomiast wartość początkową takich budynków lub lokali ustala się dla celów amortyzacji podatkowej zgodnie z zasadami ogólnymi, tj. w myśl przepisów art. 22g ust. 1 - 9 lub według zasady szczególnej (uproszczonej) określonej w art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnik - co do zasady - od wartości początkowej budynków lub lokali mieszkalnych, ustalonej zgodnie z regułami ogólnymi lub też w sposób uproszczony, dokonuje odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie zaś z wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do powołanej powyżej ustawy, podstawowa roczna stawka amortyzacyjna dla budynków lub lokali mieszkalnych (grupa 01, podgrupa 11) wynosi 1,5 %, a dla budynków niemieszkalnych (grupa 01, podgrupa 10) 2,5 %. Zatem istotne dla określenia prawidłowej stawki amortyzacyjnej jest ustalenie charakteru budynku (tj. właściwe określenie Grupy Rodzajowej Środków Trwałych), w którym prowadzona jest działalność gospodarcza.

Z opisu stanu faktycznego wynika, iż podatnicy prowadzą działalność gospodarczą w budynku mieszkalnym, który w całości wykorzystywany jest do celów działalności gospodarczej jako biura i magazyny. Jak wynika z objaśnień zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), budynki mieszkalne wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem. Tak więc w przypadku budynków o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje głównie jego przeznaczenie. W związku z powyższym, jeżeli w użytkowanym budynku mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie podatnicy wykorzystują całą powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego do celów prowadzenia działalności gospodarczej, należy klasyfikować ten budynek jako budynek niemieszkalny. W związku z tym, prawidłowe będzie zastosowanie przez Podatników w stosunku do amortyzowanego budynku stawki 2,5 %, czyli jak dla budynków niemieszkalnych. Dodatkowo nadmienia się, że właściwe zakwalifikowanie składników majątku do odpowiedniej grupy KŚT, a tym samym określenie prawidłowych stawek amortyzacyjnych, należy do podatnika.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że przedstawiona przez podatników kwalifikacja środka trwałego oraz zasugerowana stawka amortyzacyjna jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami w sprawie amortyzacji środków trwałych.