Pytanie:

-czy uprawdopodobnioną nieściągalna wierzytelność można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów za 2005 rok w kwocie brutto ?

POSTANOWIENIE

Działając na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r Nr 8 poz. 60ze zm.) w odpowiedzi na pisemny wniosek podatnika, o interpretację zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa , kontrola skarbowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym , po wnikliwej analizie własnego stanowiska wnioskodawcy, który uważa , że na mocy art. 23 ust.1 pkt. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych / t. j. z 2000r Dz. U. Nr 14 poz.176 ze zm. / w związku z uprawdopodobnieniem nieściągalności wierzytelności w 2005 roku można ją zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów za 2005 rok w kwocie brutto , Naczelnik Urzędu Skarbowego w Gostyninie postanawia uznać stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika że , na przełomie roku 2003 i 2004 podmiot gospodarczy dokonywał w firmie podatnika zakupów materiałów budowlanych , na które otrzymywał faktury VAT , które z kolei zostały zarachowane w firmie jako przychód. W związku z brakiem spłaty należności firma podatnika skierowała sprawę do Firmy Windykacyjnej , z której otrzymano informację o braku możliwości wyegzekwowania zadłużenia. Dłużnik po procesie windykacyjnym zobowiązał się w formie ustnej do spłaty należności. W związku z tym , że należność w dalszym ciągu nie była spłacana firma podatnika wystąpiła do Urzędu Gminy z zapytaniem , czy dłużnik prowadzi nadal działalność gospodarczą. Podatnik otrzymał pisemną odpowiedź , że działalność gospodarcza dłużnika została wykreślona z ewidencji 30.09.2004 roku. W ocenie podatnika w świetle art. 23 ust. 1 pkt 20 wykreślenie dłużnika z ewidencji działalności gospodarczej oraz raport z Firmy Windykacyjnej są wystarczającym uprawdopodobnieniem nieściągalności wierzytelności.

Zgodnie z regulacją art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 20 wyżej cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że nie uważa się za koszt uzyskania przychodu wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona. Z treści przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu wierzytelności odpisanych jako nieściągalne jest równoczesne spełnienie tych dwóch przesłanek.

Przepis art. 14 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy stanowi, że za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów , udzielonych bonifikat i skont. Na podstawie powołanego przepisu , u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług , z przychodów należnych wyłączony został podatek VAT. Przychód stanowi zatem kwota netto wynikająca z faktury dokumentującej sprzedaż.

Nieściągalność wierzytelności wymienionej w art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy winna być udokumentowana w sposób określony w art. 23 ust. 2 cytowanej ustawy, a mianowicie: 1/ postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo2/ postanowieniem sądu o: a)oddaleniu wniosku o ogłoszeniu upadłości, gdy majątek masy nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, lub b)umorzeniu postępowania upadłościowego, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub c)ukończeniu postępowania upadłościowego, albo 3/ protokołem sporządzonym przez podatnika stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od tej kwoty.

Ustawodawca ściśle określił rodzaje dokumentów, jakimi należy udokumentować nieściągalność wierzytelności, aby móc ją zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Udokumentowanie nieściągalności w inny sposób niż wskazany w ustawie nie wywiera skutków prawnych w postaci uznania wierzytelności za koszty uzyskania przychodów. Z opisu stanu faktycznego wynika, że jedynym dokumentem jakim dysponuje podatnik celem udokumentowania nieściągalności wierzytelności jest raport końcowy z informacją o braku możliwości wyegzekwowania zadłużenia z Firmy Windykacyjnej.. Ponieważ taki sposób udokumentowania nieściągalności wierzytelności nie został wymieniony w art. 23 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , wierzytelność nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Zatem stanowisko podatnika przedstawione we wniosku z dnia 24.03.2006 roku, w opisanym stanie faktycznym, jest nieprawidłowe.

Podatnik dokonujący sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług może zaliczyć w ciężar kosztów podatkowych wartość netto nieściągalnej wierzytelności. Powyższe wynika z art.23 ust.1 pkt.20 oraz pkt. 43 wyżej cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Art. 23 ust.1 pkt. 20 stanowi , że kosztem uzyskania przychodów są wierzytelności nieściągalne , które uprzednio na podstawie art.14 wyżej cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały zaliczone do przychodów należnych. Na podstawie powołanego wyżej art.14 ustawy , u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług , z przychodów należnych został wyłączony ten podatek. Przychód stanowi zatem kwota netto wynikająca z faktury dokumentującej sprzedaż. Skoro przychód należny stanowiła wartość netto należności , to , w świetle art.23 ust.1 pkt. 20 ustawy , taka sama wartość może zostać zaliczona w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Kosztu tego nie stanowi natomiast należny podatek od towarów i usług wynikający z niezapłaconej przez kontrahenta faktury. Z kolei art.23 ust.1 pkt. 43 wprowadza ograniczenie w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podatku VAT należnego. Na podstawie tego przepisu nie uważa się za koszt uzyskania przychodów podatku od towarów i usług , z pewnymi wyjątkami , które nie mają zastosowania w opisanej sytuacji.

W związku z tym , że nie posiada Pan dokumentów , które są określone w art.23 ust.2 wyżej cytowanej ustawy , określającej sposób dokumentowania nieściągalności wierzytelności oraz tym , że przychód stanowi kwota netto ,nie może Pan zaliczyć wyżej wymienionej wierzytelności za koszt uzyskania przychodu. Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji. Niniejsze postanowienie dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia opisanego zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, jeżeli jednak wnioskodawca zastosuje się do niej, organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej jego zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia niniejszego postanowienia, jeżeli taka decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu. Niniejsza interpretacja - zgodnie z art. 14b § 2 ww. ustawy - jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji.

Na niniejsze postanowienie służy zażalenie. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Zażalenie wnosi się do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem tut. organu podatkowego. Zgodnie z art. 1 ust 1 pkt a oraz art. 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (tj.: Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2532), zażalenie i załączniki do zażalenia podlegają opłacie skarbowej wg stawki: 5 zł od zażalenia, 50 gr od załącznika do zażalenia.