Pytanie:

Czy do kosztów uzyskania przychodów mozna zaliczyć stratę, powstałą na skutek przekazania prawnemu właścicielowi wprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, pochodzącego z kradzieży, w części nie pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych?

Na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ? Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) ? Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie, po rozpatrzeniu wniosku w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji prawa podatkowego stwierdza co następuje:

Pismem z dnia 23.11.2005 r. Pan X wystąpił do tut. organu z wnioskiem o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, przedstawiając następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi samodzielnie pozarolniczą działalność gospodarczą. W dniu 26 stycznia 2005 r. zakupił od osoby fizycznej samochód osobowy marki Volkswagen Passat, który następnie został zarejestrowany na jego nazwisko przez uprawniony do tego organ administracyjny. W dniu 01.03.2005 r. przedmiotowy pojazd wprowadzony został do ewidencji środków trwałych. Jako wartość początkową, stanowiącą podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, przyjęto kwotę 52.530,00 zł.

W okresie od 01.03.2005 r. do 31.10.2005 r. do kosztów uzyskania przychodów zaliczono odpisy amortyzacyjne w kwocie 7.004,00 zł.

W toku dokonanych przez Policję czynności ustalono, iż ww. pojazd pochodził z kradzieży, w związku z tym w dniu 06.11.2005 r. został odebrany podatnikowi.

Na tle opisanego stanu faktycznego, podatnik formułuje stanowisko, iż pozostała wartość samochodu, w części nie pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, może być zaliczona w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie stwierdza, iż w przedstawionym stanie faktycznym i obowiązującym w dacie wydania niniejszego postanowienia stanie prawnym, stanowisko wyrażone przez wnioskodawcę jest nieprawidłowe.

Do przedstawionego stanu faktycznego ma zastosowanie przepis art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Zastosowanie powołanej normy skutkuje dokonaniem powyższej oceny prawnej stanowiska podatnika, uzasadnionej w sposób następujący:

W myśl przepisu art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Uregulowanie art. 22 ust. 8 stanowi natomiast, iż kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

• budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
• maszyny , urządzenia i środki transportu,
• inne przedmioty

o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W świetle powołanego przepisu, prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest uzależnione w pierwszej kolejności od tego, czy dany środek trwały stanowi w chwili dokonywania odpisów amortyzacyjnych własność lub współwłasność podatnika.

Dla rozstrzygnięcia kwestii, czy przedmiotowy pojazd stanowi własność wnioskodawcy, zastosowanie mają uregulowania ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

W myśl przepisów Kodeksu cywilnego, nabycie własności rzeczy ruchomej zależy od zawarcia umowy przeniesienia własności oraz od przysługiwania zbywcy uprawnienia do rozporządzania rzeczą. Z kolei dobra wiara nabywcy, wyrażająca się jego błędnym, ale w danych okolicznościach usprawiedliwionym przekonaniem o przysługiwaniu zbywcy uprawnienia do rozporządzania własnością rzeczy, zastępuje, w drodze wyjątku, przesłankę przeniesienia własności ruchomości ? uprawnienie zbywcy do rozporządzania własnością rzeczy.

Jednakże, w myśl art. 169 § 2 cytowanej wyżej ustawy, gdy rzecz zgubiona, skradziona lub w inny sposób utracona przez właściciela zostaje zbyta przed upływem trzech lat od chwili jej zgubienia, stracenia lub utraty, nabywca może uzyskać własność dopiero z upływem powyższego trzyletniego terminu.

Wobec powyższego, warunkiem uznania za własność podatnika nabytego w dobrej wierze samochodu pochodzącego z kradzieży, jest fakt posiadania go przez okres co najmniej trzech lat.

Wnoszący zapytanie był samoistnym posiadaczem pojazdu przez okres ok. 11 miesięcy.

Z uwagi na fakt, iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 174 Kodeksu cywilnego wskazująca, iż posiadacz rzeczy ruchomej nie będący jej właścicielem, nabywa własność, jeżeli posiada rzecz nieprzerwanie od lat trzech jako posiadacz samoistny, chyba że posiada w złej wierze, nie można uznać, iż pojazd stał się własnością wnioskodawcy.

Dysponowanie samochodem osobowym, nie będącym własnością podatnika, pomimo, iż nabytym w przeświadczeniu o braku obciążających go wad prawnych, nie uprawnia do zaliczenia dokonywanych od niego odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów osiąganych z prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji również do uznania za koszt uzyskania przychodu straty w środku trwałym, w części nie pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych.

Przedmiotowa interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania niniejszego postanowienia.

Stosownie do uregulowań art. 14b § 1 i § 2 ustawy ? Ordynacja podatkowa, udzielona interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej ? do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie.