Pytanie:

Jestem lekarzem i prowadzę działalność gospodarczą - świadczenie usług medycznych.W 1999 r. zakupiłam wraz z mężem (na nazwisko męża) nowy samochód osobowy, który został zarejestrowany i w zwyczajny sposób wykorzystywany. W kilka dni po zakupie w samochodzie zamontowano autoalarm. Nie mam rozdzielności majątkowej z mężem, oraz posiadam fakturę na zakup samochodu i fakturę na zakup i montaż autoalarmu. Jak należy ustalić wartość początkową samochodu wprowadzając go do ewidencji środków trwałych w kilka lat po jego zakupie dysponując oryginałami wszystkich dowodów zakupu za ten samochód. Samochód nie był nigdy wprowadzany do żadnej ewidencji środków trwałych. Mąż nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Uważam, że w tej sytuacji znajduje zastosowanie przepis art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) w zakresie ustalania wartości początkowej. Wprowadzając środek trwały do ewidencji w kilka lat po zakupie ustalam wartość początkową, to jest podstawę do ustalania odpisów amortyzacyjnych, jako sumę kwot wynikających z faktur za zakup samochodu oraz zakupu i montażu autoalarmu.

Regulacje dotyczące kwestii obliczania odpisów amortyzacyjnych i zaliczania ich w ciężar kosztów uzyskania przychodów dla samochodów osobowych o ładowności nie przekraczającej 500 kg., będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności gospodarczej, określają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)

Zgodnie z przepisem art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18 uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia. Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

W sytuacji, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia - co wynika z art. 22g ust. 8 tej samej ustawy.

Zakup dodatkowego wyposażenia samochodu w postaci autoalarmu jest wydatkiem poniesionym na modernizację zwiększającą wartość użytkową samochodu, bowiem zmierza do zabezpieczenia go przed kradzieżą.

Koszty związane z zakupem autoalarmu zostały poniesione przed dniem przyjęcia środka trwałego do używania, tym samym podwyższają jego wartość początkową przyjętą dla celów amortyzacji.

Zatem w sytuacji opisanej jw. tzn., gdy samochód osobowy został nabyty w drodze kupna, za wartość początkową środka trwałego należy przyjąć cenę jego nabycia wraz z ceną zakupu i montażu autoalarmu. (podatniczka posiada fakturę zakupu pojazdu i fakturę zakupu i montażu autoalarmu).

Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu sporządzenia wniosku.

Jak stanowi art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Stronie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał postanowienie.

Zażalenie podlega opłacie skarbowej.