Pytanie:

Jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą posiadam cztery umowy leasingu operacyjnego na maszyny i urządzenia oraz samochody osobowe. Umowy zawarte zostały na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji. Czy przerywając leasing operacyjny w trakcie trwania umowy leasingu narażamy się na zakwestionowanie przez Urząd Skarbowy zaliczonych uprzednio w koszty uzyskania przychodu rat leasingowych?

Przepisy art. 23a - 23l ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U z 2000r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) nie określają skutków podatkowych wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu. Ustawa reguluje jedynie skutki podatkowe rozporządzenia przedmiotem leasingu po upływie podstawowego okresu umowy oraz skutki podatkowe występujące w trakcie trwania umowy. Zgodnie z art. 23b ust. 1 pkt. 1 ustawy, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ustępu 2 tego artykułu, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki: - została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz - suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

W celu prawidłowego zaliczania opłat leasingowych do kosztów uzyskania przychodów, oprócz konieczności spełnienia warunków umowy, należy mieć na względzie generalną zasadę kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jak bowiem stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów dla celów podatkowych, musi on być poniesiony w celu uzyskania przychodu oraz nie może być wymieniony w katalogu negatywnym, tj. w ustawowym wykazie kosztów nie uznawanych za koszty podatkowe. Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Katalog wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy nie zawiera opisanej przez Podatnika sytuacji, czym przekreślono by kosztowy charakter wydatku. Jeżeli pomiędzy kwalifikowanymi do kosztów uzyskania przychodów ratami leasingowymi - płaconymi na podstawie umów zawartych z leasingodawcą (których przedmiotem był leasing Stacji Diagnostycznej, Urządzenia Diagnostycznego oraz dwóch samochodów osobowych), a przychodami uzyskiwanymi ze źródła, jakim jest prowadzona przez Podatnika pozarolnicza działalność gospodarcza, istnieje związek przyczynowo - skutkowy (a to zagadnienie nie było przedmiotem zapytania), tj. poniesiony wydatek przyczynił się do osiągnięcia przychodu, to sam fakt przerwania umów i wykupienia przedmiotów leasingu nie niweluje wcześniej zaliczonych w poczet kosztów wydatków.

Zatem stanowisko Podatnika stwierdzające, iż opłaty leasingowe poniesione do chwili wykupu przedmiotu umowy, co następuje przed upływem okresu, na jaki umowa została zawarta jest prawidłowe, bowiem jeżeli stacja, urządzenie i samochody wykorzystywane były w działalności i służyły osiągnięciu celu tj. uzyskaniu przychodów, raty leasingowe stanowiły do momentu ich ponoszenia koszt działalności. Biorąc powyższe pod uwagę postanowiono jak w sentencji.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania niniejszego postanowienia. Interpretacja traci moc w momencie zmiany stanu prawnego. Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.