Istota interpretacji:

Czy przychód z tyt. sprzedaży nieruchomości w sytuacji zawieszenia działalności gospodarczej jest przychodem z tej działalności?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Do dnia 16 lutego 2009 r. Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Faktycznie jednak działalność ta była prowadzona do 2001 r., a następnie została zawieszona ze względu na brak możliwości jej prowadzenia. Od 2001 do 2009 r. z tego źródła nie uzyskiwano dochodów (przychodów). Prowadzona działalność gospodarcza obejmowała wydobywanie piaskowca na podstawie koncesji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego. Wydobywanie kamienia odbywało się na działce, która należała do wnioskodawcy. Od kilkunastu lat jednak powyższa nieruchomość nie była zaliczana do środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej, ani wprowadzona do ewidencji środków trwałych. W związku z brakiem możliwości prowadzenia działalności w 2009 r. ww. nieruchomość została zbyta w formie aktu notarialnego. Wnioskodawcza zaznaczył również, iż nigdy nie zaliczał do kosztów uzyskania przychodów nakładów poniesionych na nieruchomość, ani nie odliczał podatku VAT naliczonego z tym związanego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż powyższej nieruchomości jest przychodem z działalności gospodarczej...

Zdaniem wnioskodawcy, przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości nie jest przychodem z działalności gospodarczej, gdyż nie jest to sprzedaż środka trwałego.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej "spółką".

Zasady opodatkowania przychodów uzyskanych przez podatników objętych zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych z odpłatnego zbycia nieruchomości będących środkami trwałymi, reguluje art. 12 ust. 10 ww. ustawy.

Zgodnie z tym przepisem w przypadku odpłatnego zbycia praw majątkowych lub nieruchomości będących:

1. środkami trwałymi,
2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa, ustalona zgodnie z art. 22g ustawy o podatku dochodowym, jest niższa niż 1.500 zł,
3. wartościami niematerialnymi i prawnymi

- ujętych w wykazie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w pkt 2 oraz spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, nieujętych w wykazie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych w pozarolniczej działalności gospodarczej - bez względu na okres ich nabycia - ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 10 % uzyskanego przychodu, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z pozarolniczej działalności gospodarczej, a pomiędzy pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik majątku został wycofany z działalności, i dniem jego zbycia nie upłynęło sześć lat.

Z kolei, zgodnie z przepisem art. 12 ust. 10b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ryczałt od przychodu, o którym mowa jest płatny bez wezwania w terminie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 lub 1a, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Płatny jest więc w ogólnym terminie – do 20 dnia następnego miesiąca (albo 20 dnia następnego miesiąca po upływie kwartału – w przypadku podatników rozliczających się za okresy kwartalne).

Z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, wynika, iż przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej, ujętych w wykazie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych o których mowa w art. 12 ust. 10a ww. ustawy) stanowią przychód z działalności gospodarczej.

Ustawodawca zobowiązał podatników opodatkowanych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych do prowadzenia wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, podatnicy oraz spółki, których wspólnicy są opodatkowani w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, są obowiązani posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów, prowadzić wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ewidencję wyposażenia oraz odrębnie za każdy rok podatkowy, ewidencję przychodów, zwaną dalej "ewidencją", z zastrzeżeniem ust. 3 i 3a.

Zasady prowadzenia wykazu, o którym mowa wyżej, zostały określone w § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 219, poz. 1836 ze zm.), które zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 16 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (…).

Podatnicy opodatkowani ryczałtem, co do zasady, nie dokonują odpisów amortyzacyjnych. Mimo to mają obowiązek ewidencjowania wykorzystywanych dla celów działalności gospodarczej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Obowiązek ten uzasadniony jest przede wszystkim faktem odrębnego opodatkowania przychodów ze sprzedaży tych składników majątku. Przez środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne należy rozumieć składniki majątkowe, o których mowa w art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (§ 14 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r.).

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością.

Będą to zarówno składniki majątkowe podlegające amortyzacji, jak i te które amortyzacji nie podlegają. Natomiast przepis § 14 ust. 5 ww. rozporządzenia zawiera enumeratywnie wymienione składniki majątku podatnika, które nie są przedmiotowym wykazem objęte. W myśl tego przepisu, nie podlegają objęciu wykazem budynki mieszkalne, lokale mieszkalne i własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, których wartość początkową ustala się zgodnie z art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym.

Wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyraźnie wskazuje że przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Treść powołanych powyżej przepisów nie pozostawia wątpliwości, że wnioskodawca miał obowiązek wprowadzenia nieruchomości do wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako składnika majątku stanowiącego środek trwały. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że wnioskodawca przedmiotowej nieruchomości nie wprowadził do wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych skoro miał taki obowiązek. Podatnik nie może zatem wywodzić korzystnych dla siebie skutków podatkowych z faktu, iż nie wypełnił jednego ze swoich obowiązków.

Zaznaczyć należy, iż stosownie do cyt. powyżej art. 12 ust. 10 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w przypadku wycofania składnika majątku z działalności gospodarczej, przychód z tytułu jego zbycia będzie powstawał również w sześcioletnim okresie po wycofaniu tego składnika. Jednakże w przedmiotowej sprawie powyższe zastrzeżenie nie ma zastosowania bowiem, z wniosku nie wynika, że nieruchomość została wycofana z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ponadto mając na uwadze stwierdzenie wnioskodawcy, że " (…) działalność ta była prowadzona do 2001 r., a następnie została zawieszona ze względu na brak możliwości jej prowadzenia." należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) nie przewidywały możliwości zawieszenia działalności gospodarczej opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W związku z tym osoba, która nie zlikwidowała działalności gospodarczej, uznawana była za osobę prowadzącą działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Ponieważ wnioskodawca dokonał likwidacji działalności gospodarczej 16 lutego 2009 r., to formalnie do tego czasu był osobą prowadzącą działalność gospodarczą.

Art. 14a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej umożliwiający przedsiębiorcom niezatrudniającym pracowników zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej na okres od 1 miesiąca do 24 miesięcy został dodany dopiero przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. (Dz.U. Nr 141, poz. 888) zmieniającej m.in. ustawę z dnia 20 września 2008 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Mając na względzie powyższe przepisy, przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości gruntowej wykorzystywanej przy eksploatacji znajdujących się na niej pokładów piaskowca, będzie przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 12 ust. 10 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

W świetle powyższego przedstawione we wniosku stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.