Teza:

Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia, kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe po rozpoznaniu wniosku o interpretację przez organ pierwszej instancji dalsze jego uzupełnienie, bądź doprecyzowanie. Aby skorzystać z odliczenia od dochodu na podstawie art. 26 ust 1 pkt 6 u.p d f. zakupiony sprzęt, urządzenia czy narzędzia techniczne powinny cechować ich indywidualne przeznaczenie i niezbędność w rehabilitacji oraz ułatwienie wyłącznie osobie niepełnosprawnej w wykonywaniu czynności życiowych.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu zażalenia J. D. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kwidzynie z dnia 4 października 2006 roku zawierające pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz U Nr 8, poz. 60 ze zm, zwanej dalej O.p.) utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku był następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 2 sierpnia 2006 roku (uzupełnionym 19 września 2006 roku) J. D. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kwidzynie o udzielenie pisemnej interpretacji w sprawie odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na zakup bramy wjazdowej.

Podatnik jest osobą niepełnosprawną posiadającą orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (choroba układu oddechowego i układu krążenia). Budując dom wolnostojący poniósł wydatki na zakup bramy wjazdowej i bramy garażowej, które otwierają się zdalnie kierowane.

Wnioskodawca uważa, że wydatek na zakup bramy wjazdowej może odliczyć od dochodu na podstawie art. 26 ust 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Postanowieniem z dnia 4 października 2006 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kwidzynie stwierdził, że stanowisko podatnika przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.

W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy stwierdził, że brama wjazdowa nie mieści się w pojęciu wydatków na adaptację i wyposażenie mieszkań i budynków mieszkalnych, w związku z czym podatnik nie może odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na jej zakup.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w powyższym postanowieniu J. D. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu pierwszej instancji i uznanie jego stanowiska za prawidłowe.

W uzasadnieniu stwierdził, że obie bramy (brama garażowa jest również bramą wjazdową), a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia (co uczynił organ pierwszej instancji), że nie mają one indywidualnego przeznaczenia, są sprzętem gospodarstwa domowego wyłączonym z ulgi oraz, że wydatek ten nie mieści się w pojęciu wydatków na adaptację i wyposażenie mieszkań i budynków mieszkalnych Wskazał ponadto, że obie bramy ułatwiają mu codzienne czynności życiowe i stwierdził, że uznanie, iż brama nie jest urządzeniem technicznym ani sprzętem ułatwiającym czynności życiowe wydaje się nieuzasadnione i krzywdzące.

Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku po rozpatrzeniu zażalenia powołując się na treść przepisów art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz ust 7a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U., z 2000r., Nr 14, poz 176 ze zm zwanej dalej u.p.d.f) potwierdził za organem pierwszoinstancyjnym, że za wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Wykonane prace mają ułatwić osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie w danym mieszkaniu /budynku mieszkalnym/ i jednocześnie muszą być związane z rodzajem niepełnosprawności tej osoby. W powyższym odliczeniu nie mieszczą się zaś wydatki dotyczące zapewnienia ogólnie lepszego komfortu mieszkania, budynku czy otoczenia wokół budynku.

Zgodnie z definicjami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U z 1999r. Nr 112, poz. 1316 ze zm) budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnią budynku z wyjątkiem:

• powierzchni elementów budowlanych min. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;
• powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;
• powierzchni komunikacji, np klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.

Część "mieszkaniowa" budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

Z powołanych definicji określających pojęcie "budynku mieszkalnego" wynika, że brama wjazdowa zdalnie kierowana umieszczona w ogrodzeniu posesji nie stanowi części składowej takiego budynku Przepis art. 26 ust. 7a pkt 1 u.p d f. dotyczy wydatków poniesionych na adaptację i wyposażenie budynku mieszkalnego, a zatem skoro brama wjazdowa nie stanowi części składowej budynku mieszkalnego, to wydatek poniesiony na zakup tej bramy nie podlega zaliczeniu do wydatków poniesionych na adaptację i wyposażenie tego budynku.

Zakupu przedmiotowej bramy - w ocenie organu odwoławczego - nie można również zakwalifikować do wydatków na cele rehabilitacyjne w myśl przepisu art. 26 ust 7a pkt 3 powołanej ustawy. Zatem, aby skorzystać z odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne - zakupiony sprzęt, urządzenia czy narzędzia techniczne powinny wyróżniać trzy cechy występujące razem, tj. ich indywidualne przeznaczenie niezbędność w rehabilitacji oraz ułatwienie osobie niepełnosprawnej w wykonywaniu czynności życiowych - stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności

Zdaniem organu II instancji zakupiona brama nie wykazuje - wbrew twierdzeniom podatnika - cech indywidualnego przeznaczenia, jest bowiem narzędziem powszechnego użytku i może być użytkowana przez inne osoby (członków rodziny) Pomimo, iż ułatwia wykonywanie czynności życiowych osobie niepełnosprawnej, to nie jest urządzeniem niezbędnym w rehabilitacji, jak również nie pozostaje w związku z potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności.

Odnosząc się do kwestii wydatku poniesionego na zakup bramy garażowej Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że organ podatkowy pierwszej instancji na wniosek podatnika dokonuje oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w formie postanowienia stwierdza, czy stanowisko podatnika w sprawie jest prawidłowe czy też nie Przedstawienie przez podatnika w zażaleniu kwestii, która nie podlegała ocenie prawnej przez organ podatkowy pierwszej instancji - nie może być uwzględnione przy rozpatrzeniu zażalenia przez organ odwoławczy, który dokonuje wyłącznie weryfikacji postanowienia Naczelnika Urzędu wydanego w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w stanie faktycznym, który został przedstawiony na etapie złożenia wniosku (we wniosku z dnia 2 sierpnia 2006 roku podatnik złożył zapytanie i przedstawił własne stanowisko wyłącznie w zakresie odliczenia od dochodu wydatku poniesionego na zakup bramy wjazdowej).

Ostatecznie organ odwoławczy wskazał, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy wydatek poniesiony na zakup bramy wjazdowej nie stanowi wydatku podlegającego odliczeniu od dochodu, o którym mowa w art. 26 ust 7a pkt 1 i 3 u p.d.f.

Pismem z dnia 12 stycznia 2007 roku J. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów procesu.

Wskazanej decyzji skarżący zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację art. 26 ust. 7a pkt 1 i 3 u p d o f.

W uzasadnieniu skargi podatnik powtarzając treść zażalenia stwierdził, że w sposób rozszerzający i dowolny zinterpretowano warunki jakie trzeba spełnić aby skorzystać z ulgi Przedstawiony w decyzji sposób rozumowania jest zdaniem skarżącego nielogiczny, skoro wskazał on, że jest inwalidą i że brama jest urządzeniem ułatwiającym wykonywanie czynności życiowych osobie niepełnosprawnej, jednakże dalej stwierdzono, ze skoro z bramy tej mogą korzystać również inne osoby, to nie wykazuje ona cech indywidualnego przeznaczenia i nie pozostaje w związku z potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności.

Zdaniem podatnika oba organy decyzyjne nie mają uprawnień ani wiedzy fachowej aby wyrokować w sprawach stanu jego inwalidztwa. Skarżący wskazał, że ma usunięte żyły z jednej ręki i posługiwanie się nią jest znacznie utrudnione, a otwarcie i zamkniecie ciężkiej bramy bez pomocy automatu jest niemożliwe Rokowania na przyszłość nie pozwalają prognozować jego schorzeń, dlatego podatnik uważa, że błędnie i bezpodstawnie przyjęto, iż urządzenie to nie jest konieczne w jego inwalidztwie, i że nie pozostaje z nim w związku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz U nr 153, poz 1269 z późn. zm) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz U Nr 153, poz 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s a

Z przepisu art. 134 § 1 pp.s.a wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p s a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga J. D. zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych

W pierwszej kolejności zaakcentować należy, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 roku, sygn. akt P 36/05 nie budzi wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14 a O.p

W myśl § 1 powołanego przepisu naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa (według swej właściwości) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym Paragraf drugi tego przepisu przewiduje, że wniosek o interpretację składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§3)

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych .

Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy

Należy też podkreślić, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Wskazać też należy, że organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego.

Z faktu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację, Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia, kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe po rozpoznaniu wniosku o interpretację przez organ pierwszej instancji dalsze jego uzupełnienie, bądź doprecyzowanie.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że organ podatkowy I instancji w sposób niezupełny rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania. Otóż, jak wynika z akt sprawy, podatnik w piśmie z dnia 19 września 2006 roku uzupełnił swój wniosek wskazując, że brama wjazdowa znajduje się w ogrodzeniu posesji, a brama garażowa znajduje się w garażu stanowiącym całość budynku mieszkalnego parterowego Wobec treści tego pisma (zważywszy, że zostało ono nadesłane przed rozpoznaniem wniosku), wątpliwości co do zakresu wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji powinien rozstrzygnąć Naczelnik Urzędu w drodze wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma (art. 169 O p.)

Tymczasem organ pierwszej instancji udzielając interpretacji odniósł się jedynie do stwierdzenia, że w przypadku wydatków na bramę wjazdową ulga podatkowa nie przysługuje, unikając interpretacji dotyczącej bramy garażowej, choć z powołanego pisma podatnika należało wyprowadzić konkluzję, że jego wniosek dotyczy również tej bramy. Także na drugie z zadanych we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji pytań podatnika organ pierwszoinstancyjny uchylił się od odpowiedzi Dotyczyło ono konsekwencji pytania, czy jako osoba niepełnosprawna podatnik może odliczyć kwotę wydatku na zakup bramy wjazdowej (słusznie wskazując, że i brama garażowa jest bramą wjazdową - tu do budynku mieszkalnego), a zatem, czy może ten wydatek odliczyć w trakcie roku podatkowego, czy też jedynie z rocznym rozliczeniem Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że w zażaleniu skarżący cofnął wniosek odnośnie drugiego pytania, skoro art. 14 a O.p obliguje organ podatkowy do pełnej oceny prawnej stanowiska pytającego.

Błędnie zatem organ odwoławczy dokonując instancyjnej kontroli zaskarżonego postanowienia uznał, że skoro dopiero w zażaleniu, a nie na etapie sprzed rozpoznania wniosku podatnik doprecyzował stan faktyczny, to tym samym nie podlegał on ocenie prawnej przez organ podatkowy pierwszej instancji, który był związany wyłącznie wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2006 roku, i w którym podatnik złożył zapytanie i przedstawił własne stanowisko wyłącznie w zakresie odliczenia od dochodu wydatku poniesionego na zakup bramy wjazdowej. Z tej przyczyny Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art 14 a § 3 w związku z art. 187 O.p. w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przechodząc natomiast do dokonanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kwidzynie interpretacji odnośnie pytania podatnika, czy jako osoba niepełnosprawna może odliczyć ód dochodu kwotę wydatku na zakup bramy wjazdowej umieszczonej w ogrodzeniu jego posesji, Sąd uznał, że jest ona prawidłowa. Potwierdzając jej słuszność należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 26 ust 1 pkt 6 oraz ust 7a pkt 1 u.pdf. podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 28-30 oraz art. 30a-30c, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust 1, 2, 4, 4a-4e> ust 6 lub art. 24b ust 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Stosownie do art. 26 ust 7 a pkt 1 u p d.f. - za wydatki, o których mowa w ust 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, przy czym w art. 26 ust. 7a pkt 3 u p d.f, ustawodawca wyraźnie wskazał rodzaje wydatków, których poniesienie umożliwia skorzystanie w ulgi. Są to wydatki na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego. Użyte w tym przepisie, w celu skonkretyzowania o jaki indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne chodzi, określenie "niezbędnych w rehabilitacji" oznacza, że ustawodawca zalicza do niego tylko i wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne, mające cechy sprzętu, urządzeń i narzędzi indywidualnych, niezbędnych w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiających tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonywania wynika z niepełnosprawności.

A zatem, aby skorzystać z odliczenia od dochodu na podstawie art. 26 ust 1 pkt 6 u.p d f. zakupiony sprzęt, urządzenia czy narzędzia techniczne powinny cechować ich indywidualne przeznaczenie i niezbędność w rehabilitacji oraz ułatwienie wyłącznie osobie niepełnosprawnej w wykonywaniu czynności życiowych.

Tożsamy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 października 1995 roku, sygn. akt SA/Rz 769/94, z dnia 7 września 1999 roku, sygn, akt III SA 7090/98 i z dnia 26 lutego 1999 roku, sygn akt III SA 2393/98,który to pogląd skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela.

Zakupione przez podatnika urządzenie w postaci znajdującej się w ogrodzeniu posesji zdalnie kierowanej bramy wjazdowej, aczkolwiek jest sprzętem ułatwiającym wykonywanie czynności życiowych, ale nie jest to sprzęt o cechach indywidualnych niezbędny w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej. Już choćby dlatego, że mogą z niego korzystać osoby pełnosprawne, niekoniecznie zza kierownicy użytkowanego przez podatnika samochodu.

Biorąc jednakże pod uwagę, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s a. uchylił zaskarżoną decyzję.

W drugim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s a zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Z uwagi na charakter sprawy Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności decyzji (art. 152p.ps a).

Referencje