W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni i Jej małżonek w dniu 10 kwietnia 1982 roku zawarli związek małżeński, w trakcie trwania którego aż do dnia 10 lipca 2007 roku obowiązywał ustrój wspólności ustawowej. W roku 2007 Zainteresowana wraz z współmałżonkiem podjęli decyzję o ograniczeniu istniejącej pomiędzy nimi wspólności majątkowej postanawiając, iż nie będzie nią objęta nieruchomość zabudowana domem mieszkalnym. Natomiast w kwestii pozostałych przedmiotów majątkowych, tj. pobranych wynagrodzeń za prace, nieruchomości garażowej, dwóch samochodów osobowych, środków zgromadzonych na rachunku bankowym oraz na rachunkach pracowniczego funduszu emerytalnego zdecydowali, iż nadal pozostaną objęte wspólnością majątkową. W związku z powyższym w dniu 10 lipca 2007 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem podpisali przed notariuszem umowę majątkową małżeńską, na mocy której ograniczyli istniejącą pomiędzy nimi wspólność majątkową poprzez przesunięcie przedmiotowej nieruchomości, o której mowa powyżej z majątku wspólnego do majątku odrębnego Wnioskodawczyni. Dodatkowo Zainteresowana wyjaśnia, iż pozostałe przedmioty majątkowe wchodzące w skład majątku wspólnego nadal w nim pozostały.

Ponadto Wnioskodawczyni informuje, iż do czasu zawarcia ww. umowy majątkowej nie zawierali żadnych majątkowych umów małżeńskich.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wobec wyżej opisanego stanu faktycznego, w świetle zawartej umowy małżeńskiej Wnioskodawczyni i Jej małżonek, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą łącznie (wspólnie) się rozliczyć za 2007 r., na podstawie wniosku wyrażonego we wspólnym zeznaniu rocznym?

Zdaniem Wnioskodawczyni, Ona i Jej współmałżonek mogą łącznie opodatkować dochody (łącznie się rozliczyć), bowiem spełniają warunki określone w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

1. przez cały rok 2007 istniała pomiędzy małżonkami wspólność majątkowa, natomiast od dnia 10 lipca 2007 r. została ona, na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej, jedynie ograniczona,
2. przez cały rok podatkowy 2007 pozostawali w związku małżeńskim.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe, z zastrzeżeniem warunków przedstawionych w uzasadnieniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, między którymi istnieje przez cały rok podatkowy wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym, z zastrzeżeniem art. 6a, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26 i art. 26c; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków, z tym, że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

Jak stanowi ust. 8 art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zasada preferencyjnego rozliczenia nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków mają zastosowanie przepisy art. 30c lub ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym (...) (Dz. U. Nr 144 poz. 930 ze zm.).

Zatem w świetle ww. przepisów ustawy, z wnioskiem o wspólne opodatkowanie dochodów mogą wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, określone w art. 6 ust. 2 i 8 ustawy, następujące warunki:

• oboje podlegają nieograniczonemu obowiązku podatkowemu,
• przez cały rok podatkowy pozostają w związku małżeńskim,
• przez cały rok podatkowy istnieje między nimi wspólność majątkowa małżeńska,
• do żadnego z małżonków nie mają zastosowania przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub ustawy z dnia 24 września 2006 r. o podatku tonażowym.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni może złożyć wniosek o wspólne opodatkowanie dochodów wraz z małżonkiem, jeżeli spełni powyższe warunki.

Wskazać należy, że nie jest istotny zakres przyjętej przez małżonków wspólności - może być ona zarówno rozszerzona jak i ograniczona zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.).

Ponadto tut. organ pragnie zaznaczyć, że dokumenty dołączone przez Wnioskodawczynię do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.