W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Polski, m.in. w zakresie handlu oknami, drzwiami oraz związanych z nimi usług montażowych. Działalność ma siedzibę w G., tu również Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania. Uzyskiwane dochody opodatkowane są 19% podatkiem liniowym. Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, jak również posiada unijny NIP.

Dla celów handlowych działalność gospodarcza zarejestrowana jest również na terenie Niemiec. W związku z powyższym Wnioskodawca posiada właściwy niemiecki numer identyfikacji podatkowej. Działalność w Polsce jak i w Niemczech prowadzona jest w formie jednoosobowej.

Zakupy materiałów i towarów od kontrahentów zewnętrznych dokonywane są głównie przez firmę w Polsce, po czym następuje ich dostawa do Niemiec. Jednocześnie firma zarejestrowana w Niemczech dokonuje zakupów materiałów od innych kontrahentów z Niemiec i z Polski. Na potwierdzenie czynności przesunięcia towarów z magazynu w Polsce do Niemiec Wnioskodawca wystawia fakturę dokumentującą wywóz towarów (dostawa wewnątrzwspólnotowa). Obie firmy działają niezależnie jako samodzielne przedsiębiorstwa i w związku z tym Wnioskodawca dolicza do ceny towarów marżę na zasadach rynkowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Kiedy powstaje u Wnioskodawcy przychód z tytułu dostawy towarów: w momencie przesunięcia towarów do magazynu na terenie Niemiec, czy dopiero w momencie sprzedaży towarów bezpośrednim odbiorcom firmy niemieckiej, a podatek dochodowy z tego tytułu powinien być rozliczony na terenie Niemiec?
2. Jeśli prawidłowym dokumentem jest faktura wewnętrzna, czy może ona stanowić podstawę do wykazania przychodu, a tym samym uwzględnienia poniesionych kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia towarów i materiałów oraz ustalenia dochodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, działalność prowadzona na terenie Niemiec powinna być potraktowana jako "zakład" zgodnie z art. 5 umowy polsko-niemieckiej. Wnioskodawca wskazał, że stosownie do art. 7 ust. 2 ww. umowy, jeżeli przedsiębiorstwo prowadzone jest w Polsce i poprzez "zakład" w Niemczech, to każdemu z nich powinny być przypisane takie zyski, jakie mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo. Zatem niemiecki zakład powinien być potraktowany jako samodzielne przedsiębiorstwo i obciążony kosztami poniesionymi na jego rzecz. Jeśli koszty te są związane z obrotem zewnętrznym, Wnioskodawca ma prawo doliczyć do nich marżę. Uwzględnienie narzutu na koszty własne, umożliwi Wnioskodawcy uczestnictwo w zyskach osiągniętych poprzez zakład ze sprzedaży zewnętrznej. Marża ustalana jest na warunkach rynkowych.

Przesunięcia towarów z naliczoną marżą Wnioskodawca dokumentuje fakturą VAT i rozlicza jako dostawę wewnątrzwspólnotową. Wnioskodawca uważa, że momentem powstania przychodu dla celów podatku dochodowego jest moment wydania towarów. Od dokonanych zakupów towarów (które następnie są przesuwane do Niemiec) opodatkowanych podatkiem od towarów i usług Wnioskodawca odliczy naliczony podatek VAT.

Pozostałe koszty, które nie można bezpośrednio przypisać do jednego z zakładów, Wnioskodawca ustala w proporcji wynikającej ze stosunku, w jakim pozostają przychody zakładu w ogólnej kwocie przychodów i wystawia dla nich notę obciążeniową.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Natomiast w myśl ust. 1c ww. artykułu za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1i, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1. wystawienia faktury albo
2. uregulowania należności.

W zaistniałym stanie faktycznym Wnioskodawca dokonuje przesunięcia towarów z magazynu w Polsce do Niemiec, w związku z powyższym momentem powstania przychodu dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych jest moment wydania towarów.

Natomiast w kwestii wystawienia prawidłowych dowodów dokumentujących to zdarzenie, Wnioskodawca jest obowiązany do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Prawidłowo wystawiony dokument stanowić będzie podstawę do wykazania przychodu, jak i uwzględnienia poniesionych kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia towarów i materiałów oraz ustalenia dochodu.

Należy zauważyć, iż w wielu sytuacjach koszty, w szczególności dotyczy to kosztów administracyjnych, dotyczą zarówno działalności w Polsce jak i w Niemczech, a ich bezpośrednie przypisanie do jednego z zakładów nie jest możliwe. W zakresie w jakim nie jest możliwe bezpośrednie przypisanie kosztów ponoszonych przez jednostkę w Polsce do kosztów zakładu w Niemczech, a dotyczących działalności tego zakładu, koszty te należy ustalić w proporcji wynikającej ze stosunku, w jakim pozostają przychody zakładu w ogólnej kwocie przychodów.

Powyższa metoda wynika z treści art. 22 ust. 3-3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl powołanych przepisów jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Zasadę, o której mowa w art. 22 ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2.

W państwie, w którym działalność jest wykonywana i dochód z tej działalności podlega opodatkowaniu, dla tej działalności powinny być prowadzone odpowiednie księgi według miejscowych przepisów, zapewniające prawidłowe wyliczenie dochodu. Księgi powinny zawierać przychody i koszty uzyskania przychodów dotyczące zakładu.

W celu prawidłowego ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych związanych z działalnością prowadzoną na terytorium Polski Wnioskodawca jest obowiązany prowadzić księgi podatkowe, zgodne z polskim prawem podatkowym.

Dla zakładu prowadzonego na terenie Niemiec winna być prowadzona ewidencja podatkowa wg przepisów obowiązujących na terytorium Niemiec.

W takiej sytuacji sposób ustalenia dochodów zagranicznego zakładu na potrzeby rozliczeń podatkowych dokonywanych przez przedsiębiorcę, regulowany jest przepisami prawa niemieckiego, a zatem nie może być przedmiotem interpretacji udzielanej przez Ministra Finansów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zawarte we wniosku pozostałe pytania, dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, zostaną rozstrzygnięte odrębnymi pismami.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.