Pytanie:

Rozliczenie kosztów uzyskania przychodów związanych z używaniem własnego lokalu mieszkalnego na potrzeby prowadzonej działalności gopsodarczej.

W dniu 27.03.2006 r. Podatnik wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnicy wniosek o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Jak stanowi art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy, udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Podatnik we wniosku z dnia 28.02.2006 r. (data wpływu do tut. Urzędu 27.03.2006 r.) przedstawił następujący stan faktyczny, z którego wynika, że prowadzi działalność usługową w zakresie instalowania, naprawy i konserwacji maszyn ogólnego przeznaczenia. Większość usług Podatnik świadczy na rzecz kontrahentów unijnych, głównie austriackich. W związku z tym znaczną część miesiąca przebywa na terytorium Austrii. Podatnik jest właścicielem lokalu mieszkalnego i garażu, znajdujących się w miejscowości Senftenberg, z których korzysta w czasie pobytu w Austrii. Na cele prowadzonej działalności Podatnik wykorzystuje jeden z pokojów (jako pomieszczenie biurowe) oraz garaż (przechowuje w nim samochód oraz maszyny i urządzenia niezbędne do wykonania danej usługi). Co miesiąc ponosi wydatki związane z eksploatacją wyżej wymienionych pomieszczeń tj. płaci za czynsz, gaz, centralne ogrzewanie. Zapłaty dokonuje przelewem bankowym.

W związku z powyższym Podatnik wniósł o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w indywidualnej sprawie pytając, czy ww. opłaty, przypadające proporcjonalnie na wykorzystywane do działalności gospodarczej pomieszczenia może zaliczyć w koszty uzyskania przychodów. Podatnik przedstawił własne stanowisko w sprawie, zgodnie z którym wydatki te można uznać za koszty uzyskania przychodów, z uwagi na rodzaj wykonywanej działalności, a także znaczną odległość od miejsca zamieszkania.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oleśnicy wyjaśnia, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dopuszczają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przynajmniej części wydatków związanych z używaniem własnego mieszkania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Wynika to z ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), który stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Jak wynika z powyższego przepisu decydującym dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: aby uznać dany wydatek za koszt podatkowy musi on być poniesiony w celu uzyskania przychodu podatkowego, oraz nie może to być koszt wymieniony w zamkniętym katalogu negatywnym, nieuznawanym ustawowo za koszt podatkowy. Sformułowana w tym przepisie definicja oznacza w praktyce, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Jednakże, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego bezpośredni związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Wydatek ten powinien być racjonalny i gospodarczo uzasadniony. Ustawodawca wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów. Wykazanie związku poniesionych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma lub mogło mieć wpływ na powiększenie osiąganych przychodów obciąża podatnika.

Zamknięty katalog kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów (art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) nie zawiera żadnych ograniczeń dotyczących odliczania części wydatków za lokal mieszkalny wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej. Wobec powyższego w przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym do kosztów uzyskania przychodów zaliczona może być jedynie ta część rachunków, która dotyczy pomieszczeń wykorzystywanych przez firmę.

Zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.), na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewenętrzne), określające: przy zakupie - nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych wypadkach - przedmiot operacji gospodarczych i wysokośc kosztu (wydatku). Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą dotyczyć wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele. Tak sporządzone dowody wewnętrzne mogą zostać wpisane do kolumny 14 "pozostałe wydatki" podatkowej księgi przychodów i rozchodów - zgodnie z objaśnieniami do podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Powyższe wyjaśnienia będą miały w pełni zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy Podatnik nie będzie prowadził działalności gospodarczej na terenie Austrii za pośrednictwem położonego tam "zakładu" - w rozumieniu art. 5 Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Austrii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i majątku, zawartej w Wiedniu w dniu 2 października 1974 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 24, poz. 129). Postanowienia tego artykułu mają podstawowe znaczenie dla określenia, któremu z umawiających się państw i w jakim zakresie przysługuje prawo opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez podmiot będący rezydentem jednego z umawiających się państw z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na terytorium drugiego z umawiających się państw.

W rozumieniu art. 5 ww. ustawy wyrażenie "zakład" oznacza stałą placówkę, w której całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa. Wyrażenie "zakład" obejmuje w szczególności: miejsce zarządzania, filię, biuro, fabrykę, warsztat, kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom, lub inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych. Za "zakład" uznaje się również: plac budowy, prace budowlane, montażowe lub instalacyjne, pod warunkiem jednak, że obiekt lub prace trwają dłużej niż okres ustalony w danej umowie.

Działalność przedsiębiorstwa wykonywana na terytorium drugiego państwa będzie uznana za prowadzoną przy pomocy zakładu, jeśli łącznie będą spełnione następujące warunki:

-istnieje placówka, w której prowadzona jest działalność gospodarcza, może to być np. nieruchomość lub jej część, plac budowy, a w pewnych okolicznościach maszyny i urządzenia,

-taka placówka ma stały charakter, tzn. musi być utworzona w stałym miejscu przez pewien okres czasu lub cyklicznie (np. raz w tygodniu),

-działalność jest prowadzona za pośrednictwem tej placówki.

Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że stanowisko Podatnika dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z eksploatacją części własnego lokalu mieszkalnego na potrzeby prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jest prawidłowe. W przedmiotowej sprawie ocenę czy działalność w Austrii wykonywana jest przy pomocy "zakładu", czy też przedmiotowa działalność nie jest prowadzona przy pomocy "zakładu" - w rozumieniu umowy między Polską a Austrią w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu... - może dokonać jedynie podatnik, znając dokładny zakres działalności prowadzonej w Austrii, wykorzystując do tej działalności położony tam lokal. Z pisma z dnia 20.06.2006 r. (data wpływu 20.06.2006 r. do tut. Urzędu) wynika, że działalność gospodarcza prowadzona przez Podatnika na terytorium Austrii nie jest działalnością prowadzoną w formie zakładu w rozumieniu wyżej powołanych przepisów.

Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiazującego w dniu wydania postanowienia. Jak stanowi art. 14b § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Stronie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnicy w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Zażalenie podlega opłacie skarbowej.