Pytanie:

W jaki sposób dla potrzeb amortyzacji ustalić wartość początkową poszczególnych składników nabytych w drodze darowizny?

Wątpliwość Pana sprowadza się do wyjaśnienia kwestii w jaki sposób w opisanym stanie faktycznym dla potrzeb amortyzacji ustalić wartość początkową poszczególnych składników nabytych w drodze darowizny.

Zdaniem Pana aby wprowadzić jakikolwiek środek trwały do ewidencji środków trwałych konieczne jest, co do zasady, ustalenie jego wartości początkowej, zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 22g ustawy PDOF. Sposób ustalania wartości początkowej środków trwałych nabytych w drodze darowizny został określony wprost w art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wartość początkową środków trwałych nabytych w drodze darowizny stanowi wartość rynkowa z dnia nabycia, chyba, że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

Uważa Pan, iż wartość przedmiotowych nieruchomości podana w akcie notarialnym darowizny z dnia 27.02.2007 r., ustalona w oparciu o opinię biegłego rzeczoznawcy odpowiada wartości rynkowej i jako taka może stanowić podstawę wpisu do ewidencji środków trwałych.

Generalnie Pana zdaniem wartość początkową poszczególnych składników nieruchomości nabytych w drodze darowizny należy określić jako kwotę równą wartości rynkowej przedmiotowych nieruchomości, w przypadku zaś, gdy kwota wskazana w akcie darowizny nie odpowiada wartości rynkowej, wartość początkowa powinna zostać określona na podstawie wartości rynkowej przedmiotowych nieruchomości, bądź też ceny określonej w umowie, w zależności od tego, która z nich jest niższa.

Zakres przedmiotowy składników majątkowych zaliczonych do środków trwałych określa art. 22a ust. 1 ustawy zgodnie, z którym amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, (...) o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 i ust. 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 19 ust. 3 wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia. Ponadto stosownie do art. 22g ust. 11 w razie gdy składnik stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku.

Podatnik ustalając na dzień dokonania darowizny wartość rynkową składników majątku, może skorzystać z opinii biegłego, o ile określona przez biegłego wartość rynkowa ustalona zostanie według powołanych wyżej zasad. Grunty, budynki, lokale stanowią odrębne środki trwałe, a prawo wieczystego użytkowania gruntu jest wartością niematerialną i prawną i stąd należy dla każdego składnika majątku odrębnie ustalić wartość początkową.

Ponadto zauważyć w tym miejscu należy, że na mocy przepisu art. 22c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi, zachodzi zatem konieczność rozgraniczenia poszczególnych składników tj. wartości gruntów lub praw wieczystego użytkowania oraz postawionych na nich budynków (zgodnie z udziałem) według cen wolnorynkowych obowiązujących w dacie ich nabycia. Poniesione przez Pana wydatki na nabycie udziału w gruncie, prawie wieczystego użytkowania jako nie podlegające amortyzacji, nie powiększają wartości początkowej nabytych budynków (ich części) i lokali. Aby ustalić jaką wartość dla poszczególnych budynków, lokali, gruntu i prawa wieczystego użytkowania przyjąć jako wartość początkową należy ustalić wartość rynkową tych składników majątkowych i porównać z wartością wynikającą z aktu notarialnego.

Jeśli wartość rynkowa danego składnika będzie wyższa od wartości początkowej, należy przyjąć wartość niższą określoną umową darowizny (wynikającą z aktu notarialnego). W przeciwnym przypadku należy przyjąć wartość rynkową.

Zatem w przypadku nabycia udziałów w budynkach wraz z udziałem w prawie własności gruntu lub udziałem w prawie użytkowania wieczystego oraz lokali będących odrębną własnością w drodze darowizny, wartość początkową poszczególnych składników (zgodnie z ich udziałem w poszczególnych nieruchomościach) dla celów amortyzacji stanowić będzie zgodnie z w/w przepisami wartość rynkowa z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Z treści zapytania wynika, że w akcie notarialnym darowizny przedmiotowych nieruchomości, ich ceny zostały podane w wartościach rynkowych czyli stanowią podstawę ustalenia wartości początkowej poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Odnosząc stan faktyczny opisany we wniosku do obowiązujących przepisów prawa podatkowego stwierdzić należy, że stanowisko Pana jest prawidłowe, w związku z czym orzeczono jak w sentencji.

Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.

Z posiadanych danych przez tutejszy organ podatkowy wynika, iż w dacie złożenia wniosku wobec Pana nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.

Pouczenie:
Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wadowicach w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia (art. 14a § 4 , w związku z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).