Pytanie:

Czy w przypadku stosowania metody kasowej należy ewidencjonować pozostałe koszty w księdze podatkowej w dacie faktycznej zapłaty czy też w dniu, w którym podatnik wszedł w posiadanie dowodu stwierdzającego zdarzenie gospodarcze?

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm.). kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych funkcjonują dwie metody zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Stosownie do postanowień art. 22 ust. 4 w/w ustawy koszty uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione (metoda kasowa).
Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 5 i ust. 6 w/w ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2006 r.), u podatników prowadzących księgi rachunkowe (handlowe) koszty uzyskania przychodów objęte tymi księgami są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe; w tym wypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione (metoda memoriałowa).
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia kosztów "poniesionych".
Zdaniem tut. Organu podatkowego "poniesienie" kosztu (poza zakupem materiałów podstawowych i towarów handlowych) związane jest z możliwością jego zarachowania, a nie z faktem jego zapłaty.

Zatem, przy wyborze metody kasowej, otrzymanie dowodu potwierdzającego w/w zdarzenie gospodarcze jest podstawą jego wpisu do księgi podatkowej z wyjątkiem niżej wskazanych przypadków, w których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
- niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4 - 9 oraz w art. 18, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy (art. 23 ust. 1 pkt 55 w/w ustawy),
- nieopłaconych do ZUS składek, z zastrzeżeniem pkt 37, określonych w ustawie z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.), w części finansowanej przez płatnika składek (art. 23 ust. 1 pkt 55a w/w ustawy),
- przepis ust. 1 pkt 55a stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 37, do składek na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 23 ust. 3d w/w ustawy).
W świetle przedstawionego stanu faktycznego i przytoczonych wyżej przepisów tut. Organ podatkowy uznał, iż stanowisko zawarte we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie jest prawidłowe.

Powyższa interpretacja:
- dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę (zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa),
- nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5 (zgodnie z art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia (art. 236 Ordynacji podatkowej).