Pytanie:

Podatnik pyta o możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku poniesionego za naprawę samochodu osobowego stanowiącego środek trwały firmy.

POSTANOWIENIE
Na podstawie art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jedn. tekst Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław - Fabryczna stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 10.03.2006 r., który wpłynął w dniu 14.03.2006 r., o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatku poniesionego za naprawę samochodu osobowego stanowiącego środek trwały firmy, jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 14.03.2006 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - Fabryczna wpłynął wniosek o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
Jak stanowi art. 14a § 1, ustawy Ordynacja podatkowa, stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy, udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna. W 2003 roku wnioskodawca zlecił naprawę szkody powypadkowej samochodu osobowego, który jest środkiem trwałym firmy. Wnioskodawca udzielił wykonawcy naprawy, cesji odszkodowania od ubezpieczyciela. Po wykonanej naprawie wykonawca wystawił fakturę VAT na wnioskodawcę, w której wskazał jako płatnika części należności ubezpieczyciela, a w pozostałej części wnioskodawcę. Ubezpieczyciel potrącił z odszkodowania kwotę udziału własnego, a pozostałą część odszkodowania wypłacił wnioskodawcy i nie uregulował należności zgodnie z dokonaną cesją. Wykonawca żąda od wnioskodawcy zapłaty całej kwoty wynikającej z faktury bez dokonania jej korekty. Problematycznym dla podatnika jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w całości kwoty wynikającej z faktury, w treści, której znajduje się zapis o częściowym jego udziale i która jest wystawiona na wnioskodawcę, a nie na firmę. Zdaniem wnioskodawcy, nie można zaliczyć tej faktury do kosztów uzyskania przychodów, dopóki nie zostanie wystawiona korekta faktury na firmę podatnika.
Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław - Fabryczna wskazuje jak niżej:
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jedn. tekst Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.) zwanej dalej ustawą, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 48 ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody te nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej. Z treści złożonego wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna. Faktura za zakup części zamiennych i za naprawę samochodu osobowego, będącego środkiem trwałym firmy została wystawiona na wnioskodawcę. Niezależnie od faktu czy odszkodowanie zostało wypłacone wnioskodawcy, czy zostało przekazane przez ubezpieczyciela bezpośrednio wykonawcy naprawy, u podatnika powstaje przychód z działalności gospodarczej w dacie jego otrzymania zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy, ponieważ otrzymane odszkodowanie dotyczy składników związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Również niezależnie od tego, czy zapłaty za fakturę dokonał ubezpieczyciel, czy podatnik, wnioskodawca ma prawo zaliczyć kwotę wynikającą z faktury w ciężar kosztów, ale tylko w przypadku, gdy samochód został objęty ubezpieczeniem dobrowolnym AC. Reasumując powyższe, jeżeli przedmiotowy samochód był objęty dobrowolnym ubezpieczeniem AC, to na podstawie faktury wystawionej na nazwisko wnioskodawcy, można zaliczyć poniesiony wydatek w ciężar kosztów (w kwocie netto dla podatników podatku VAT lub w kwocie brutto dla podatników nie będących podatnikami podatku VAT). Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław - Fabryczna, uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, rozstrzygnął jak na wstępie.
Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Jak stanowi art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia. Stronie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał postanowienie. Zażalenie podlega opłacie skarbowej w znakach opłaty skarbowej w wysokości 5zł., na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2532 ze zm.).