Istota interpretacji:

Czy użycie toluenu jako rozpuszczalnika do farb drukarskich oraz obowiązek jego odzyskiwania w toku procesu drukowania nie stanowi produkcji wyrobów energetycznych w rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym?

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 15.10.2009 r. (data wpływu 19.10.2009 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IPPP3/443-722/09-2/JK z dnia 08.10.2009 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Przedmiotem działalności Sp. z o.o. Sp. k. (dalej: B. lub Spółka) jest druk oraz dystrybucja czasopism. Spółka drukuje czasopisma w drukarni zlokalizowanej w Ciechanowie. Do druku czasopism zużywana jest farba drukarska dostarczana przez podmioty zagraniczne z siedzibą w Niemczech.

W celu przygotowania farby drukarskiej do procesu drukowania niezbędne jest rozcieńczenie odpowiedniego pigmentu rozpuszczalnikiem. Rozpuszczalnikiem stosowanym przez dostawców farby drukarskiej jak i B. jest toluen klasyfikowany według kodu CN 2902 30 00.

W rezultacie, toluen do pigmentu wykorzystany jest jako substancja (medium) do nanoszenia farby drukarskiej (pigmentu) na papier. W trakcie procesu drukowania toluen zmienia swój stan skupienia z płynnego w lotny (gazowy), a pigment pozostaje na papierze. W efekcie, toluen wydziela się w trakcie nakładania farby drukarskiej na papier. Zgodnie z przepisami o ochronie środowiska Spółka jest zobowiązana do odzyskiwania oraz gromadzenia toluenu wydzielającego się w procesie druku czasopism. W wyniku procesu odzyskiwania toluen ponownie zmienia swój stan skupienia z lotnego (gazowego) w płynny.

Jednocześnie w wyniku zmiany stanu skupienia - z płynnego w lotny i z powrotem z lotnego w płynny - toluen nie zmienia swoich parametrów chemicznych. Jest to ten sam wyrób od momentu jego wytworzenia przez rafinerię. W efekcie zmianie nie ulega również klasyfikacja CN tego wyrobu. Toluen odzyskany z powietrza jest czysty i gotowy do dalszego stosowania np. jako rozpuszczalnik w farbach i klejach.

Toluen jako rozpuszczalnik jest również zużywany przez Spółkę do czyszczenia walców drukarskich lub innych elementów zabrudzonych farbą. W przypadku takiego wykorzystania toluen jest zbierany oddzielnie i jako odpad farbiarski sprzedawany w celu odzysku toluenu.

Ze względu na fakt, iż w trakcie procesu drukowania zużywana jest jedynie niewielka ilość toluenu a reszta pozostaje do dyspozycji B., dostawca farby drukarskiej wystąpił z propozycją zmiany zasad rozliczania się za wykorzystywany toluen.

Dotychczas B. nabywał farbę drukarską, tj. pigment i całość zawartego w nim toluenu, a odzyskany toluen po jego wykorzystaniu w procesie drukowania odsprzedawał do dostawców farby, którzy wykorzystywali ten toluen jako rozpuszczalnik do farb drukarskich.

Na życzenie dostawców wprowadzony zostanie nowy system rozliczeń, w którym Spółka będzie nabywała sam pigment, natomiast toluen dostarczany do wydawnictwa będzie rozliczany z kontrahentem dopiero po ustaleniu ilości faktycznie zużytej. Ta część toluenu, która nie zostanie faktycznie zużyta w procesie drukowana będzie odsyłana do dostawcy farby drukarskiej. W konsekwencji, B. nie będzie nabywał własności rozpuszczalnika - toluenu i dokonywał ponownej sprzedaży odzyskanego rozpuszczalnika. Spółka będzie rozliczała się z kontrahentem jedynie za tą część toluenu, która została faktycznie zużyta i tylko taka część toluenu będzie sprzedawana Spółce.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy użycie toluenu jako rozpuszczalnika do farb drukarskich oraz obowiązek jego odzyskiwania w toku procesu drukowania nie stanowi produkcji wyrobów energetycznych w rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym...
2. Jeżeli użycie toluenu stanowi produkcję wyrobów energetycznych, czy odzyskiwanie toluenu nie wymaga prowadzenia składu podatkowego na podstawie art. 87 ust. 2 lub art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy:

Stanowisko dotyczące pytania nr 1

B. stoi na stanowisku, iż użycie oraz odzyskiwanie toluenu nie stanowi produkcji wyrobów energetycznych w rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. W rezultacie, Spółka nie jest zobowiązana do prowadzenia składu podatkowego w związku z użyciem oraz odzyskiwaniem toluenu.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym za produkcję wyrobów energetycznych uznaje się wytwarzanie lub przetwarzanie wyrobów energetycznych, w tym również mieszanie lub przeklasyfikowanie komponentów paliwowych, rozlew gazu skroplonego do butli gazowych, a także barwienie i znakowanie wyrobów energetycznych.

Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym toluen klasyfikowany do kodu CN 2902 30 00 stanowi wyrób energetyczny (taki wyrób nabywany jest przez Spółkę). Wyrób ten w przypadku jego wykorzystania do celów innych niż opałowe lub napędowe, w tym jako dodatki i domieszki do paliw napędowych lub paliw opałowych jest stosownie do treści art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym opodatkowany zerową stawką akcyzy. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 w związku z załącznikiem nr 2 poz. 23 produkcja toluenu, co do zasady, musi być dokonywana w składzie podatkowym.

W opinii Spółki rozcieńczanie farby toluenem oraz jego odzyskiwanie w procesie druku czasopism nie może zostać uznane za produkcję wyrobów energetycznych. Zdaniem B., w przypadku wydawnictwa mamy bowiem do czynienia z użyciem toluenu jako komponentu do przygotowania farby drukarskiej oraz przeprowadzenia procesu wydruku czasopism. Toluen jest w tym wypadku jedynie medium, nie zostaje faktycznie zużyty w procesie produkcyjnym, ale zostaje w większości odzyskany.

W wyniku drukowania czasopism nie jest więc wytwarzany nowy wyrób energetyczny ale jest jedynie odzyskiwany dokładnie ten sam toluen, który został zużyty do rozcieńczenia farby. W rezultacie użycia toluenu zmienia on jedynie dwukrotnie stan skupienia z płynnego w lotny i z lotnego w płynny. Nie można więc uznać, iż Spółka wytwarza toluen, który już został wytworzony wcześniej przez inny podmiot (jest to bowiem ten sam wyrób o tym samym składzie chemicznym).

B. nie dokonuje również przetwarzania toluenu, w wyniku którego powstałby inny produkt - wyrób energetyczny. Należy bowiem zaznaczyć iż celem ustawodawcy krajowego jak również przepisów wspólnotowych było to, aby jedynie przetwarzanie wyrobów akcyzowych prowadzące do wytworzenia innego wyrobu akcyzowego było uznawane za produkcję. Takie rozumienie słowa przetwarzanie wskazywało również Ministerstwo Finansów w interpretacji przepisów ustawy z 2004 r. (sygn. PA-VI-03/109.2/04/1640). Zgodnie z tą interpretacją za "przetwarzanie należy rozumieć ogół procesów technologicznych, jakim poddano ten wyrób, w wyniku których otrzymano inny wyrób akcyzowy"

Wydzielanie się toluenu jako rozcieńczalnika z farby drukarskiej nie może być również z całą pewnością uznane za inne czynności takie jak mieszanie czy przeklasyfikowanie komponentów paliwowych, nie mówiąc już o rozlewie gazu skroplonego do butli czy też barwieniu i znakowaniu wyrobów energetycznych.

Mając na uwadze powyższe zdaniem B. odzyskiwanie toluenu nie może zostać uznane za produkcję wyrobów energetycznych biorąc pod uwagę brzmienie art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Brak możliwości uznania wydzielania się i odzyskiwania toluenu w procesie wydruku czasopism nie może zostać uznany za produkcję również jeżeli weźmiemy pod uwagę wykładnię celowościową przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

Celem procesu druku jest (co oczywiste) wydruk czasopism - towarów nieakcyzowych. Przedmiotem działalności B. jest tylko i wyłącznie druk i dystrybucja czasopism, nie jest nim natomiast z pewnością zorganizowany proces wytwarzania czy też przetwarzania toluenu w inny wyrób energetyczny. Jak zresztą wynika z opisanego powyżej stanu faktycznego Spółka nie będzie uzyskiwała w związku ze zużyciem i odzyskiwaniem toluenu jakiegokolwiek wynagrodzenia.

Przyjęcie odmiennej interpretacji, według której odzyskiwanie toluenu stanowi produkcję wyrobów energetycznych - mogłoby prowadzić do absurdalnych rezultatów. Jeżeli bowiem użycie wyrobów energetycznych a następnie ich odzyskanie po dokonaniu procesu produkcyjnego byłoby uznawane za produkcję wyrobów energetycznych to za producentów wyrobów energetycznych uznawana byłaby większość zakładów przemysłowych, która wykorzystuje w procesie produkcji oleje smarowe do smarowania (zwolnione od akcyzy ze względu na przeznaczenie). Oleje smarowe po upływie okresu żywotności (tj. przydatności do smarowania) są "odzyskiwane", tj zlewane z danych linii produkcyjnych i odsprzedawane do podmiotów zajmujących się regeneracją (przetwarzaniem) zużytych olejów smarowych. Tak interpretacja prowadziłaby więc do sytuacji, w której producentami wyrobów energetycznych stałyby się zakłady motoryzacyjne, huty a nawet elektrownie zużywające oleje przekładniowe do turbin elektrycznych.

Również Spółka stałaby się producentem wyrobów energetycznych tylko i wyłącznie z powodu gromadzenia toluenu zużywanego jako rozpuszczalnik do czyszczenia urządzeń i innych zabrudzonych elementów. W tym przypadku toluen jest również "odzyskiwany".

W konsekwencji, należy więc uznać, że użycie toluenu jako medium (rozpuszczalnik) w procesie drukowania czasopism nie stanowi produkcji wyrobów energetycznych tak samo jak nie stanowi go użycie toluenu do czyszczenia urządzeń i innych zabrudzonych elementów. W rezultacie proces drukowania czasopism oraz odzyskiwania toluenu wydzielającego się w procesie wydruku nie musi odbywać się na terenie składu podatkowego.

Stanowisko dotyczące pytania nr 2

W sytuacji, gdyby zdaniem Ministerstwa Finansów opisany powyżej proces użycia oraz odzyskiwania toluenu został uznany za produkcję wyrobów energetycznych Spółka pragnie podkreślić, iż nie może być zobowiązana do dokonywania tych czynności w składzie podatkowym.

Brak obowiązku "produkcji" toluenu w składzie podatkowym wynikałby z dwóch przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

Przede wszystkim, w zakresie wyrobów energetycznych ustawodawca wprowadził szczegółowe rozwiązanie w art. 87 ust. 2 ustawy wskazujące, iż za produkcję wyrobów energetycznych nie uznaje się uzyskiwania niewielkiej ilości wyrobów energetycznych jako produktu ubocznego w procesie wytwarzania wyrobów nie będących wyrobami akcyzowymi. W stanie faktycznym opisanym przez Spółkę we wniosku nie można uznać, że toluen jest wytwarzany jako produkt uboczny w procesie drukowania czasopism. B. bowiem nie wytwarza ani nie uzyskuje toluenu a jedynie używa toluen jako rozcieńczalnik a następnie toluen ten odzyskuje w tej samej postaci (tj. płynnej). Tym niemniej, jeżeli zdaniem Ministerstwa Finansów taki proces należy uznać za produkcję to toluen jest z pewnością "produktem ubocznym" procesu produkcji/drukowania czasopism.

"Produkt uboczny" jakim jest toluen w ogóle nie będzie przez Spółkę odsprzedawany, co jest istotne, biorąc pod uwagę definicję niewielkiej ilości wyrobów energetycznych zawartą w zdaniu drugim art. 87 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z tą definicją za niewielką ilość uważa się ilość wyrobów energetycznych, jeżeli przychód osiągnięty z ich sprzedaży stanowi nie więcej niż 0,1% całości przychodu, w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) uzyskanego z prowadzonej działalności gospodarczej za poprzedni rok obrotowy lub deklarowanego w przypadku rozpoczęcia działalności gospodarczej.

W przypadku Spółki toluen będzie jedynie nabywany, i to tylko w tej ilości, która zostanie faktycznie zużyta w procesie drukowania czasopism. W rezultacie, B. w ogóle nie będzie uzyskiwał przychodów ze sprzedaży toluenu. W konsekwencji należy uznać, iż Spółka spełnia warunek o którym mowa w art. 87 ust. 2.

Jednocześnie B. pragnie podkreślić, iż w przypadku specyfiki działalności Spółki - druk oraz dystrybucja czasopism - odnoszenie przychodu ze sprzedaży toluenu do przychodów z usług drukarskich czy też sprzedaży czasopism byłoby nieuzasadnione. Tym bardziej w celu ustalenia czy ilość toluenu jest niewielka bezpodstawne byłoby porównanie ilości odzyskiwanego toluenu do ilości wydrukowanych czasopism.

Drugim przepisem ustawy, który wyłączałby obowiązek produkcji wyrobów energetycznych w składzie podatkowym, w sytuacji kiedy odzyskiwanie toluenu zostałoby uznane za produkcję wyrobów energetycznych, jest art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z tym przepisem wyłączone z obowiązku produkcji w składzie podatkowym są sytuacje kiedy wyroby akcyzowe wytwarzane są z wykorzystaniem wyłącznie wyrobów akcyzowych od których akcyza została zapłacona w wysokości równej lub wyższej od kwoty akcyzy przypadającej do zapłaty od wyprodukowanych wyrobów akcyzowych.

Odnosząc powyższy przepis do stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę, należy wskazać, iż nabywany i używany w procesie drukowania toluen jest opodatkowany zerową stawką akcyzy. W efekcie akcyza od "surowca", jakim jest toluen byłaby zapłacona tzn. powstałby obowiązek podatkowy, który przekształciłby się w zobowiązanie podatkowe w kwocie 0 zł. Następnie z tak "wytworzonego" toluenu kwota akcyzy należnej do zapłaty wynosiłaby również 0 zł, ponieważ toluen ten jest ponownie przekazywany do wytwórcy farb.

W rezultacie akcyza od "surowca" jakim jest toluen byłaby zapłacona w kwocie równej akcyzie należnej do "wytworzonego" wyrobu jakim jest ten sam toluen. Konsekwentnie również na tej podstawie Spółka nie jest zobowiązana do prowadzenia składu podatkowego.

Spółka nie może zgodzić się ze stanowiskiem, iż jedynie faktyczna zapłata akcyzy od surowca wyłącza obowiązek produkcji wyrobów akcyzowych w składzie podatkowym. Należy, bowiem pamiętać, iż "zapłatę akcyzy" należy tutaj rozumieć w kontekście przeznaczenia danego wyrobu akcyzowego do konsumpcji. W przypadku Spółki toluen jako wyrób energetyczny jest przeznaczony do konsumpcji w momencie jego przeznaczenia jako rozpuszczalnik do farby drukarskiej. W efekcie niemożliwe jest utrzymywanie kontroli i nadzoru nad użyciem wyrobu energetycznego dopuszczonego do konsumpcji (nawet jeżeli wyrób ten opodatkowany jest stawką zero). Takie rozumienie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy jest jednocześnie zgodne z przepisami prawa wspólnotowego.

Reasumując, zdaniem Spółki użycie toluenu oraz następujący w trakcie procesu druku odzysk toluenu nie może zostać uznany za wytwarzanie ani przetwarzanie wyrobów energetycznych. W rezultacie czynności te nie mogą zostać uznane za produkcję wyrobów energetycznych. Konsekwentnie proces drukowania czasopism oraz odzyskiwania toluenu nie musi być dokonywany w składzie podatkowym.

Jednakże, w sytuacji, gdyby Minister Finansów przyjął odmienny pogląd, B. stoi na stanowisku, iż brak obowiązku prowadzenia składu podatkowego wynika z faktu, że toluen odzyskiwany jest jako "produkt uboczny" procesu drukowania czasopism. Jednocześnie - jak już wskazano - Spółka spełnia warunek uznania odzyskiwanego toluenu za "produkt uboczny w niewielkiej ilości".

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3 z 2009 r., poz. 11 ze zm.), zwana dalej ustawą, określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym "akcyzą", wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy (art. 1 ust. 1).

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, wyroby akcyzowe – są to wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy. W załączniku nr 1 do ustawy, zawierającym "wykaz wyrobów akcyzowych" wymieniono w pozycji 35, określone kodem CN 2902, węglowodory cykliczne.

Wobec powyższego toluen o kodzie CN: 2902 30 00, który Wnioskodawca zużywa w procesie drukowania czasopism – jest wyrobem akcyzowym.

Ponadto zauważyć należy, iż w świetle uregulowań art. 86 ust. 1 pkt 3 ustawy są to wyroby energetyczne, ponieważ zgodnie z dyspozycją w/w przepisu do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się wyroby objęte pozycjami CN 2901 i 2902.

W treści wniosku Spółka wskazuje, iż zajmuje się drukiem oraz dystrybucją czasopism. Do druku czasopism zużywa farbę drukarską dostarczaną przez podmioty zagraniczne z siedzibą w Niemczech. W celu przygotowania farby drukarskiej do procesu drukowania niezbędne jest rozcieńczenie odpowiedniego pigmentu rozpuszczalnikiem, którym jest toluen klasyfikowany według kodu CN 2902 30 00. W rezultacie, toluen wykorzystany jest jako substancja (medium) do nanoszenia farby drukarskiej (pigmentu) na papier. W trakcie procesu drukowania toluen zmienia swój stan skupienia z płynnego w lotny (gazowy), a pigment pozostaje na papierze. W efekcie, toluen wydziela się w trakcie nakładania farby drukarskiej na papier. Spółka informuje, iż zgodnie z przepisami o ochronie środowiska jest zobowiązana do odzyskiwania oraz gromadzenia toluenu wydzielającego się w procesie druku czasopism. W wyniku procesu odzyskiwania toluen ponownie zmienia swój stan skupienia z lotnego (gazowego) w płynny.

Wnioskodawca wskazuje, iż w wyniku zmiany stanu skupienia - z płynnego w lotny i z powrotem z lotnego w płynny - toluen nie zmienia swoich parametrów chemicznych. Jest to ten sam wyrób od momentu jego wytworzenia przez rafinerię. W efekcie zmianie nie ulega również klasyfikacja CN tego wyrobu.

Wątpliwości Spółki związane są z uznaniem użycia toluenu jako rozpuszczalnika do farb drukarskich oraz jego odzyskiwania w toku procesu drukowania za produkcję wyrobów energetycznych w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym.

Z uregulowań zawartych w art. 87 ust. 1 ustawy wynika, że produkcją wyrobów energetycznych w rozumieniu ustawy jest wytwarzanie lub przetwarzanie wyrobów energetycznych, w tym również mieszanie lub przeklasyfikowanie komponentów paliwowych, rozlew gazu skroplonego do butli gazowych, a także barwienie i znakowanie wyrobów energetycznych.

Ustawa o podatku akcyzowym nie zawiera ogólnych definicji czynności, które z mocy prawa rozumiane są jako produkcja wyrobów energetycznych, tj. pojęcia wytwarzanie i przetwarzanie.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN SA., wydawnictwo internetowe http://sjp.pwn.pl) wytworzyć oznacza "zrobić, wyprodukować coś", natomiast przetworzyć znaczy "przekształcić coś twórczo; zmienić coś, nadając inny kształt, wygląd". Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż przez wytwarzanie i przetwarzanie wyrobów energetycznych należy rozumieć ogół procesów technologicznych, w wyniku których zostanie pozyskany inny wyrób akcyzowy.

W wyniku procesu drukowania - jak wskazał Wnioskodawca - toluen nie zmienia swoich parametrów chemicznych, nie ulega zmianie również klasyfikacja CN tego wyrobu. Jest to ten sam wyrób, który został wytworzony przez rafinerię. Odzyskiwanie toluenu w toku procesu drukowania, polega na zmianie stanu skupienia - z płynnego w lotny i z powrotem z lotnego w płynny.

Wobec powyższego Wnioskodawca nie będzie wytwarzać nowego produktu ani przetwarzać produktu dostarczanego przez podmioty zagraniczne z siedzibą w Niemczech.

Przedmiotowe użycie toluenu jako rozpuszczalnika do farb drukarskich oraz jego odzyskiwanie w toku procesu drukowania, z oczywistych przyczyn, nie będzie się mieściło również w pozostałych pozycjach omawianego przepisu.

Zatem mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa regulujące podatek akcyzowy użycie toluenu jako rozpuszczalnika do farb drukarskich oraz jego odzyskiwanie w toku procesu drukowania, które polega na zmianie stanu skupienia - z płynnego w lotny i z powrotem z lotnego w płynny nie mieści się w procesie rozumianym jako produkcja wyrobów energetycznych. Innymi słowy przedmiotowe wykorzystanie oraz odzyskanie toluenu nie będzie produkcją wyrobów energetycznych.

Ponadto zwrócić należy uwagę, iż w myśl definicji ustawowej zapisanej w art. 2 pkt 9 ustawy nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Zgodnie z powyższą definicją nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest czynność polegająca na przemieszczeniu wyrobów akcyzowych. Nie ma przy tym znaczenia czy przemieszczanym wyrobom akcyzowym pomiędzy Polską a państwem członkowskim towarzyszy przeniesienie prawa własności czy też nie. Samo więc fizyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych na terytorium kraju z terytorium państwa członkowskiego jest czynnością opodatkowaną akcyzą bez względu na fakt nabycia wyrobu.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonywanego do składu podatkowego.

Z kolei przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową.

Z uwagi na uznanie, że użycie toluenu jako rozpuszczalnika do farb drukarskich oraz jego odzyskiwanie w toku procesu drukowania nie stanowi produkcji wyrobów energetycznych, nie rozpatrywano odpowiedzi na drugie pytanie, które odnosi się do sytuacji, gdy użycie toluenu jako rozpuszczalnika do farb drukarskich oraz jego odzyskiwanie w toku procesu drukowania uznane zostałoby za produkcję wyrobów energetycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.