Istota interpretacji:

uznania wyrobu o kodzie CN 2920 9085 90, będącym dodatkiem do paliw, za wyrób akcyzowy

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zajmuje się produkcją i sprzedażą wyrobu N. o kodzie CN 2920 9085 90, który jest stosowany jako dodatek do paliw. Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 6 grudnia o podatku akcyzowym wyrób ten był produkowany poza składem podatkowym, ale zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r był traktowany jako paliwo i objęty stawką akcyzy stosowaną dla paliw silnikowych.

W obecnej ustawie zmieniła się definicja paliw silnikowych - zgodnie z art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r - paliwami silnikowymi są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych.

W poprzedniej definicji do paliw silnikowych zaliczane były również dodatki do paliw.

N. jest dodatkiem do paliw, ale nie jest paliwem silnikowym i nie może być wykorzystywany do napędu silników spalinowych.

Ponadto w art. 89 nie wykazano stawki na wyroby służące jako dodatki do paliw

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy produkowany przez Spółkę wyrób N. o kodzie CN 2920 9085 90 jest wyrobem akcyzowym...

Zdaniem Wnioskodawcy produkowany N. nie jest wyrobem akcyzowym w świetle obowiązującej ustawy o podatku akcyzowym. Dodatkowym uzasadnieniem naszego stanowiska są oświadczenia naszych odbiorców z krajów UE, z których wynika że tam również wyrób ten nie jest objęty podatkiem akcyzowym.

Również przepisy dyrektywy 2003/96/WE w artykule 1 stanowią, iż państwa członkowskie nakładają podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną zgodnie z tą dyrektywą.

Natomiast Artykuł 2 tej dyrektywy przewiduje, że niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe.

N. jest produktem, który jest wykorzystywany do innych celów niż paliwo silnikowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11) wyroby akcyzowe oznaczają - wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy. W poz. 44 ww. załącznika, bez względu na kod CN, zostały wymienione pozostałe wyroby przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane, jako paliwa silnikowe lub paliwa opałowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych lub paliw opałowych.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się również pozostałe wyroby, z wyłączeniem substancji stosowanych do znakowania i barwienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa silnikowe lub jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych – bez względu na kod CN.

Z powyższego wynika, iż wszelkie dodatki do paliw, bez względu na kod CN uznaje się za wyroby akcyzowe.

Ponadto należy wskazać, iż krajowe regulacje prawne w zakresie obrotu i opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobami, o których mowa powyżej, są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Przede wszystkim regulacje te spełniają wymagania i warunki określone w Dyrektywie Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. L Nr 283 str. 51).

Zgodnie z art. 2 ust. 3 akapit drugi ww. Dyrektywy oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego.

Reasumując, dodatki do paliwa zarówno na podstawie ustawy o podatku akcyzowym jak również na podstawie przepisów Wspólnotowych uznaje się za wyrób akcyzowy.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, oceniane całościowo należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.