Istota interpretacji:

Spółka nie będzie podatnikiem podatku akcyzowego od nabywanej energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby, lecz dystrybutor dostarczający energię.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005 roku Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 maja 2009 roku (data wpływu 21.05.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zasad opodatkowania energii elektrycznej wydawanej nabywcy końcowemu -jest nieprawidłowe.

W dniu 21 maja 2009 roku został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zasad opodatkowania energii elektrycznej wydawanej nabywcy końcowemu.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka posiada koncesje na wytwarzanie, obrót i dystrybucję energii elektrycznej. W celu prowadzenia działalności konieczne jest nabywanie energii elektrycznej od dystrybutora energii. Pomimo posiadania wymienionych koncesji Spółka zasadniczą część zakupionej energii zużywa na własne potrzeby, niewielką jej część odsprzedając na zasadzie refaktury odbiorcom zasilanym z jej instalacji.

W związku z wejściem w życie ustawy o podatku akcyzowym w dniu 1 marca 2009 roku, Spółka zwróciła się do dystrybutora energii o zmianę warunków umowy sprzedaży. Strony postanowiły, że z dniem 1 marca 2009 roku cena sprzedawanej energii elektrycznej nie będzie zawierała podatku akcyzowego. Na wystawianych Spółce fakturach dystrybutor zamieszcza adnotację, że podatek akcyzowy od sprzedanej energii elektrycznej nie został przez nią zapłacony, podatnikiem zaś jest Spółka.

W dniu 31 marca 2009 roku, Minister Finansów wydał interpretację ogólną AE 6/033/13/IRZ/09/1772 w sprawie stosowania przepisów art. 2 pkt 19 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym. Stosownie do jej treści nie jest dopuszczalne różnicowanie sytuacji podmiotów, które kupują energię elektryczną i zużywają ją na własne potrzeby, niezależnie od okoliczności posiadania koncesji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka posiadająca koncesje na obrót, wytwarzanie i dystrybucję energii elektrycznej jest podatnikiem podatku akcyzowego w zakresie energii elektrycznej zakupionej od dystrybutora i zużytej na własne potrzeby...

Zdaniem Wnioskodawcy Spółka nie jest podatnikiem podatku w opisanym stanie faktycznym. Ustawodawca zdefiniował nabywcę końcowego, poprzez odwołanie się do okoliczności nieposiadania żadnych koncesji przewidując, iż sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję nie jest opodatkowana akcyzą. Podatek ten zaś pobiera się od jej zużycia przez podmiot posiadający koncesję (art. 9 ust. 1 pkt 2 i 3).

W ocenie Wnioskodawcy pomimo jednoznacznej treści ustawy, Minister Finansów nakazał odmienne rozumienie jej zapisów poprzez interpretację ogólną wydaną w dniu 31 marca 2009 roku. W treści wskazanej interpretacji Minister Finansów zważył, iż nie jest dopuszczalne różnicowanie sytuacji podmiotów nabywających energie elektryczną i zużywających ją na własne potrzeby - niezależnie od tego czy posiadają koncesję, czy też nie. Według stanowiska Ministra Finansów określony wyżej podmiot musi być traktowany jako nabywca końcowy.

Zdaniem Spółki Minister Finansów w interpretacji nie odniósł się do kwestii wzajemnego stosunku zapisów art. 9 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Spółka twierdzi, iż skoro podatnikiem podatku akcyzowego od energii elektrycznej sprzedanej podmiotowi zużywającemu jest sprzedawca, to w takim przypadku nabywca energii nie może opodatkować akcyzą zużycia tej energii na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 3, ponieważ podatek byłby pobrany dwukrotnie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Ze wskazanej regulacji wynika, iż osoba zainteresowana, to osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Zatem z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, s. 78). Zatem niniejsza interpretacja ogranicza się do praw i obowiązków podatkowych Wnioskodawcy.

Zatem odnosząc się do stanowiska Wnioskodawcy należy wskazać, iż w myśl art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) nabywca końcowy to podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, ze zm.), z wyłączeniem spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 121, poz. 1019, ze zm.) nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1. nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
2. sprzedaż energii elektrycznej, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię, nabywcy końcowemu na terytorium kraju;
3. zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;
4. zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;
5. import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
6. zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Za zużycie energii elektrycznej nie uznaje się strat powstałych w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, z wyłączeniem energii zużytej w związku z jej przesyłaniem lub dystrybucją (art. 9 ust. 2 ustawy).

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym Zainteresowany posiada koncesje na wytwarzanie, obrót i dystrybucję energii elektrycznej. Ponadto Spółka kupuje energię od innego podmiotu (dystrybutora energii elektrycznej), z którym posiada umowę na dostawę energii elektrycznej.

Sytuacja, w której podmiot posiada koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej i jednocześnie kupuje energię elektryczną, którą zużywa na własne potrzeby mieści się w zakresie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. Niezależnie od tego czy podmiot, który posiada koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej przeznacza ją do sprzedaży czy też tylko ją zużywa, koncesja ta w żadnym wypadku nie wiąże się z zakupem energii elektrycznej z zewnątrz i zużyciem tej zakupionej energii na własne potrzeby. W tym zakresie, gdy podmiot zakupuje energię na własne potrzeby (nie przeznacza jej do sprzedaży) staje się nabywcą końcowym, jak każdy inny podmiot (ostateczny konsument), który zużywa energię na własne potrzeby (w swoim gospodarstwie domowym). W związku z tym, w takiej sytuacji zastosowanie znajdzie przepis art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania jest sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju.

Podatnikiem zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu czyli w tym przypadku osoba lub jednostka, która sprzedaje energię nabywcy końcowemu.

Ponadto wskazać należy, iż krajowe rozwiązania dotyczące opodatkowania energii elektrycznej podatkiem akcyzowym mają oparcie w przepisach wspólnotowych dotyczących tej materii.

Źródłami prawa wspólnotowego w zakresie podatku akcyzowego od energii elektrycznej są Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 roku w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L 76 str. 1 ze zm.), oraz Dyrektywa Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 roku w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L Nr 283 str. 1 ze zm.).

Zgodnie z art. 6 dyrektywy 92/12/EWG podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji lub w momencie wystąpienia ubytków, które muszą podlegać podatkowi akcyzowemu zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy.

Ponadto zgodnie z art. 21 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE dla celów stosowania art. 5 i 6 dyrektywy 92/12/EWG, energia elektryczna podlega podatkom, które stają się wymagalne w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora.

Zatem przepisy wspólnotowe również wiążą wymagalność podatku akcyzowego z wydaniem przez dystrybutora lub redystrybutora energii nabywcy w celu finalnej konsumpcji.

Reasumując należy stwierdzić, iż stanowisko Spółki jest nieprawidłowe, gdyż nie ona będzie podatnikiem podatku akcyzowego od nabywanej energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby, lecz dystrybutor dostarczający energię. Obowiązek podatkowy powstanie jednokrotnie zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy. W tym miejscu należy podkreślić, iż postanowienia umów cywilnoprawnych nie mogą odmiennie kształtować obowiązków podatkowych wynikających z prawidłowo opublikowanych i powszechnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego.

Końcowo wskazać należy, iż mając na uwadze fakt, że stroną wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego jest Spółka - jako nabywca energii elektrycznej, zaznacza się, iż interpretacja nie ma mocy wiążącej dla podmiotu sprzedającego energię na rzecz Spółki (dystrybutora). Podmiot ten, aby uzyskać interpretację indywidualną powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie. W konsekwencji regulacje zawarte w art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa nie będą miały zastosowania dla tego podmiotu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.