Istota interpretacji:

opodatkowania strat wyrobów akcyzowych w toku produkcji

1. nieprawidłowejest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, zawarte w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygnatura IBPP3/443-34/10/PK, wydanej w imieniu Ministra Finansów, zgodnie z którym straty wyrobów akcyzowych powstałe w toku produkcji wyrobów akcyzowych nie mogą zostać uznane za czynność opodatkowaną akcyzą, w tym przede wszystkim za produkcję wyrobów akcyzowych;
2. nieprawidłowejest stanowisko Spółki, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 8 stycznia 2010 r., zgodnie z którym straty wyrobów akcyzowych powstałe w toku produkcji wyrobów akcyzowych nie mogą zostać uznane za czynność opodatkowaną akcyzą, w tym przede wszystkim za produkcję wyrobów akcyzowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka (zwana dalej "Wnioskodawcą") jest producentem wyrobów o charakterze karbo- i petrochemicznym, wykorzystywanych w chemii organicznej. Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność w zakresie nabywania, produkcji i sprzedaży dotyczy przede wszystkim wyrobów akcyzowych. Czynności dotyczące tych wyrobów dokonywane są w składzie podatkowym, a wyroby są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy.

Podstawowe surowce wykorzystywane przez Wnioskodawcę do produkcji wyrobów akcyzowych to benzol (CN 2707 10) i frakcja benzenowa (CN 2707 10 90). Służą one m.in. do produkcji:

1. benzenu (CN 2902 20 00),
2. toluenu (CN 2902 30 00),
3. solwentnafty (CN 2707 50 90),
4. frakcji ksylolowej (CN 2902 44 00),
5. frakcji heksanowej (CN 2710 11 90),
6. frakcji KI (CN 2707 50),
7. frakcji naftalenowej (CN 2707 40 00).
   
   

Straty produkcyjne związane są z normalną działalnością Wnioskodawcy. W trakcie tej działalności możliwe są sytuacje, gdy pewne ilości surowców używanych do produkcji bardziej przetworzonych wyrobów, zostają utracone w wyniku naturalnych procesów fizykochemicznych (np. parowania) lub wchodzą w niepożądane reakcje chemiczne powodując powstawanie odpadów. Żadna z powyższych strat nie jest spowodowana zamierzonym działaniem Wnioskodawcy.

W związku z zaistniałym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy opisane przez Wnioskodawcę straty wyrobów akcyzowych powstające w toku produkcji wyrobów akcyzowych nie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym na podstawie ustawy...

Stanowisko Wnioskodawcy

Zdaniem Wnioskodawcy przepisy ustawy w sposób istotny zmodyfikowały system rozliczania zużycia i ubytków wyrobów akcyzowych. System ten został uproszczony i dostosowany do realiów gospodarczych. Wprowadzone zmiany miały bardzo istotne znaczenie dla rozliczania strat wyrobów energetycznych. W poprzednim stanie prawnym (pod rządami ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r.) straty wszystkich wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, które powstały w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, były uznawane za ubytki. W obecnym stanie prawnym sytuacja istotnie się zmieniła. Wprowadzono definicje, które precyzyjnie określają, jakie wyroby oraz jakie zdarzenia mogą zostać uznane za ubytki wyrobów akcyzowych podlegające opodatkowaniu akcyzą. Przede wszystkim z zakresu definicji ubytków w ogóle wyłączono straty produkcyjne wyrobów energetycznych. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy (projekt z dnia 6 października 2008 r., str. 4), decyzja ta miała podłoże praktyczne. Wyłączenie z definicji ubytków wyrobów akcyzowych strat powstających podczas produkcji wyrobów energetycznych związane było z wynikającymi z przyczyn obiektywnych problemami przedsiębiorców z uzyskaniem legalizacji części z eksploatowanych w składach podatkowych zbiorników na paliwa silnikowe i opałowe. Ponadto specyfika produkcji rafineryjnej i petrochemicznej (instalacje działające w warunkach wysokich ciśnień i temperatur) skutecznie uniemożliwia ustalenie stanów faktycznych wyrobów w kolejnych fazach procesów wytwórczych.

Ponadto, z definicji ubytków zawartej w art. 2 pkt 20 ustawy, w ogóle wyłączono straty wyrobów objętych zerową stawką podatku akcyzowego, tj. wyrobów energetycznych wytwarzanych przez Wnioskodawcę. Oznacza to, że ustawodawca zrezygnował z obejmowania opodatkowaniem tego typu stanów faktycznych. Zgodnie z art. 2 pkt 20 lit. a ustawy, przez pojęcie ubytków wyrobów akcyzowych należy rozumieć "straty wyrobów akcyzowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy, objętych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, powstałe podczas stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, z wyłączeniem strat powstałych podczas produkcji wyrobów energetycznych lub wyrobów tytoniowych. Wyroby wytwarzane przez Wnioskodawcę stanowią wyroby energetyczne, są bowiem objęte kodami CN wymienionymi w art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy."

W świetle powyższego straty wyrobów energetycznych w toku czynności produkcyjnych nie mogą stanowić ubytków wyrobów akcyzowych w rozumieniu przepisów ustawy. Straty przedmiotowych wyrobów w toku produkcji nie mogą zostać również uznane za inną czynność opodatkowaną akcyzą, w tym przede wszystkim za produkcję wyrobów akcyzowych (możliwość taką wyłącza wprost art. 2 pkt 20 lit. a ustawy). W konsekwencji nie podlegają one opodatkowaniu akcyzą. W związku z powyższym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do naliczania i zapłaty podatku akcyzowego wynikającego ze strat powstałych w toku czynności produkcyjnych w stosunku do wyrobów energetycznych wskazanych w opisanym stanie faktycznym, gdyż straty te nie stanowią opodatkowanych ubytków wyrobów akcyzowych, w rozumieniu ustawy oraz nie mogą zostać uznane za czynność opodatkowaną.

Stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, wydając w imieniu Ministra Finansów interpretację indywidualną z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygnatura IBPP3/443-34/10/PK, uznał stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe. Jednocześnie, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, organ ten odstąpił od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Po zapoznaniu się z materiałami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 pkt 20 lit. a ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2010 r., ubytki wyrobów akcyzowych to wszelkie straty wyrobów akcyzowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy, objętych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, powstałe podczas stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, z wyłączeniem strat powstałych podczas produkcji wyrobów energetycznych lub wyrobów tytoniowych.

W dniu 1 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 151, poz. 1013), która implementowała na grunt prawa polskiego przepisy dyrektywy 2008/118/WE. Należy jednak zauważyć, że w zakresie definicji ubytków, w części będącej przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie, ustawa ta nie wprowadziła zmian. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. a znowelizowanej ustawy za ubytki wyrobów akcyzowych rozumie się wszelkie straty wyrobów akcyzowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy, objętych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, powstałe podczas stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, z wyłączeniem strat powstałych podczas produkcji wyrobów energetycznych lub wyrobów tytoniowych.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, definicja ubytków zawarta dotychczas (do dnia 31 sierpnia 2010 r.) w art. 2 pkt 20 lit. a ustawy, a obecnie (od dnia 1 września 2010 r.) w art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. a ustawy, nie obejmuje swoim zakresem strat wyrobów akcyzowych, które:

1. nie zostały ujęte w załączniku nr 2 do ustawy, ale są objęte stawką akcyzy inną niż stawka zerowa (np. frakcja naftalenowa przeznaczona do celów opałowych),
2. zostały ujęte w załączniku nr 2 do ustawy, ale z uwagi na przeznaczenie do innych celów niż szeroko rozumiane cele napędowe lub opałowe są objęte zerową stawką akcyzy (m.in. benzen, toluen, solwentnafta, frakcja ksylolowa, frakcja heksanowa, frakcja KI, frakcja benzenowa).
   
   

W konsekwencji przyjęcia takiego rozwiązania, w odniesieniu do strat wyrobów akcyzowych powstałych podczas produkcji wyrobów energetycznych nie mają zastosowania regulacje dotyczące ubytków, związane np. z powstaniem obowiązku podatkowego (art. 8 ust. 3 ustawy). W powyższych przypadkach nie ustala się również norm dopuszczalnych ubytków, które nie podlegają opodatkowaniu akcyzą. W omawianym przypadku stosuje się natomiast przepisy ogólne z zakresu podatku akcyzowego, dotyczące m.in. czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą oraz przypadków zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy.

Przedmiotem opodatkowania akcyzą, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy jest produkcja wyrobów akcyzowych.

W przypadku strat wyrobów akcyzowych powstałych podczas produkcji wyrobów energetycznych (np. w wyniku parowania, osadzania się w instalacjach produkcyjnych, itp.), akcyza nie będzie wymagana. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą, określoną w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następuje z dniem zużycia wyrobu akcyzowego w składzie podatkowym; zobowiązanie podatkowe nie powstaje i wygasa obowiązek podatkowy, gdy zużyto wyrób akcyzowy do wyprodukowania innego wyrobu akcyzowego, również w ramach procesów służących bezpośrednio produkcji tego wyrobu (...).

Wprawdzie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, zobowiązanie podatkowe nie powstaje, a obowiązek podatkowy (powstały uprzednio na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy) wygasa w stosunku do tych wyrobów akcyzowych, które faktycznie zostały zużyte do produkcji innych wyrobów akcyzowych, niemniej jednak w omawianym przypadku uznać należy, że również w stosunku do powstałych niedoborów wyrobów akcyzowych następuje zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy i wygaśnięcie obowiązku podatkowego.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie przepis art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi podstawę do odstąpienia od poboru akcyzy od wyrobów akcyzowych zużywanych do produkcji innych wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy.

Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 8 stycznia 2010 r. (wpływ do Biura KIP w dniu 18 stycznia 2010 r.) i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2010 r., jak również stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania przedmiotowej zmiany interpretacji.

Wnioskodawcy przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Minister Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.