Istota interpretacji:

obowiązek powiadomienia naczelnika urzędu celnego w trybie art. 32 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi skład podatkowy. Zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego zostało wydane w oparciu o dokumenty, oświadczenia i dane wymienione w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004r. w sprawie zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego, działalności jako zarejestrowany handlowiec oraz niezarejestrowany handlowiec a także na wykonywanie czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego (Dz. U. nr 35 poz. 312 z późn. zm.). Do Sądu Gospodarczego w R. prowadzącego KRS został złożony wniosek o dokonanie wpisu: "Na podstawie orzeczenia z dnia 16 lipca 2008r. przed Sądem Gospodarczym w B. (Francja) wobec spółki toczy się postępowanie naprawcze (Procedure du sauvegarde), wskazane jako jedno z postępowań upadłościowych w rozumieniu art. 2a) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000r."

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy Wnioskodawca ma obowiązek powiadomienia naczelnika urzędu celnego w trybie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29 poz. 257 z późn. zm.) o prowadzeniu w stosunku do niego postępowania ochronnego...

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego (...) podmiot występujący z wnioskiem o wydanie zezwolenia ma obowiązek złożenia oświadczenia, że w stosunku do niego nie toczy się postępowanie egzekucyjne, upadłościowe ani likwidacyjne, zaś na mocy art. 32 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym do aktualizacji tego oświadczenia. Z wskazanego obowiązku wyłączony jest przypadek prowadzenia postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że podstawą wpisu w KRS ma być Rozporządzenie Rady WE nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000r. Akt ten - w załączniku A - wymienia postępowania upadłościowe występujące w poszczególnych krajach, które mogą być uznane jako upadłościowe w rozumieniu tego rozporządzenia. I tak we Francji są to: sauvegarde, redressement judiciaire, liquidation judiciaire, a w Polsce: postępowanie upadłościowe, postępowanie układowe, upadłość obejmująca likwidację, upadłość z możliwością zawarcia układu. Wymienionych procedur nie można jednak uznać za tożsame, co wynika choćby z prostego tłumaczenia. Procedurę "sauvegarde" można bowiem przetłumaczyć jako postępowanie ochronne, "redressement judiciaire" jako postępowanie naprawcze, zaś "liquidation judiciaire" jako postępowanie likwidacyjne. Wskazany aspekt lingwistyczny, jak również brak oficjalnej wykładni i praktyki sądowej pozwalają stwierdzić, że uznane za upadłościowe procedury francuskie nie mają swojego odpowiednika w Polsce.

Wobec powyższego prowadzenie wobec wnioskodawcy postępowania "sauvegarde", jako nie występującego w polskim prawodawstwie, nie rodzi obowiązku powiadamiania naczelnika urzędu celnego o zmianie danych zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu w części dotyczącej oświadczenia o toczącym się postępowaniu upadłościowym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29 poz. 257 ze zm.) w składzie podatkowym może być prowadzona działalność polegająca na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz na ich przyjmowaniu i wysyłce.

Stosownie do art. 31 ust. 1 ww. ustawy zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1. prowadzi co najmniej jeden rodzaj działalności polegającej na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych;
2. jest podatnikiem podatku od towarów i usług;
3. jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu lub za przestępstwo skarbowe;
4. nie zalega z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa, składkami na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne;
5. złoży zabezpieczenie akcyzowe;
6. nie zostało jemu cofnięte zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, koncesja lub zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wyrobów akcyzowych ze względu na naruszenie przepisów prawa w okresie ostatnich 3 lat, licząc od dnia złożenia wniosku o wydanie zezwolenia.
   
   

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004r. w sprawie zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego, działalności jako zarejestrowany handlowiec oraz niezarejestrowany handlowiec, a także na wykonywanie czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego (Dz. U. Nr 245, poz 1783 ze zm.) do wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, z zastrzeżeniem § 3a, należy dołączyć:

1. dokument potwierdzający, iż wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT);
2. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do korzystania z miejsca, w którym ma być prowadzony skład podatkowy, zawierający adres i numer ewidencyjny działki, na której znajdować się ma skład podatkowy;
3. zaświadczenie o nadaniu statystycznego numeru identyfikacyjnego REGON;
4. decyzję o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP);
5. potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku akcyzowego;
6. zaświadczenie wydane przez:
   a. właściwego naczelnika urzędu skarbowego i naczelnika urzędu celnego o niezaleganiu przez wnioskodawcę z podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa oraz cłem,
   b. właściwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu przez wnioskodawcę z wpłatami na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne;
7. informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osób kierujących działalnością wnioskodawcy za przestępstwo przeciw wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo przeciw obrotowi gospodarczemu lub przestępstwo skarbowe;
8. oświadczenie wnioskodawcy, że w stosunku do niego nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, upadłościowe, z wyłączeniem postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu, ani likwidacyjne;
9. odpis z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej;
10. szacunkowe dane dotyczące ilości wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, które mają być produkowane, przetwarzane, magazynowane, przyjmowane i wysyłane w składzie podatkowym w okresie jednego miesiąca;
11. szacunkowe dane dotyczące rodzajów i ilości surowców zużywanych do produkcji i przetwarzania wyrobów akcyzowych zharmonizowanych;
12. szacunkowe dane na temat ilości lub wartości wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, będących przedmiotem dostawy lub nabycia wewnątrzwspólnotowego w okresie jednego miesiąca;
13. oświadczenie wnioskodawcy, że miejsce, w którym ma być prowadzony skład podatkowy, spełnia warunki do prowadzenia działalności gospodarczej, wymagane przez Państwową Inspekcję Sanitarną, Inspekcję Ochrony Środowiska, Państwową Straż Pożarną oraz Państwową Inspekcję Pracy;
14. inne dokumenty, wymagane na podstawie przepisów odrębnych, związane z działalnością wykonywaną w składzie podatkowym lub rodzajem wyrobów akcyzowych, w szczególności wymagane koncesje lub zezwolenia;
15. szczegółowy plan składu podatkowego wraz z określeniem powierzchni oraz opisem sposobu odgrodzenia i zabezpieczenia miejsca magazynowania wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w składzie podatkowym;
16. projekt regulaminu funkcjonowania składu podatkowego.
    
    

Stosownie do art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2008r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60 poz. 535) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań.

Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje, (art. 11 ust. 2 cyt. ustawy).

Zgodnie z art. art. 20 ust. 1 ww. ustawy wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik lub każdy z jego wierzycieli.

Zgodnie z art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L Nr 160, str. 1 ze zm) niniejsze rozporządzenie stosuje się do zbiorowych postępowań przewidujących niewypłacalność dłużnika, które obejmują całkowite lub częściowe zajęcie majątku dłużnika oraz powołanie zarządcy. Rozporządzenie nie ma zastosowania do postępowań upadłościowych dotyczących zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych świadczących usługi obejmujące przechowywanie środków pieniężnych oraz papierów wartościowych osób trzecich, a także przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.

Stosownie do art. 2 ww. rozporządzenia dla celów niniejszego rozporządzenia:

1. "postępowania upadłościowe" oznaczają postępowania zbiorowe określone w art. 1 ust. 1. Wykaz tych postępowań znajduje się w załączniku A;
2. "zarządca" oznacza każdą osobę lub organ, którego zadaniem jest zarządzanie masą lub jej likwidacja lub nadzorowanie działalności gospodarczej dłużnika. Wykaz tych osób lub organów znajduje się w załączniku C;
3. "postępowanie likwidacyjne" oznacza postępowanie upadłościowe w rozumieniu lit. a), które obejmuje likwidację majątku dłużnika, także w przypadku gdy postępowanie ukończone zostaje w drodze układu lub w inny sposób usuwający niewypłacalność dłużnika albo z powodu braku wystarczającej masy. Wykaz tych postępowań znajduje się w załączniku B;
4. "sąd" oznacza organ sądowy lub każdy inny właściwy organ Państwa Członkowskiego uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego lub do wydawania orzeczeń w toku tego postępowania;
5. "orzeczenie", o ile chodzi o wszczęcie postępowania upadłościowego lub powołanie zarządcy, oznacza orzeczenie każdego sądu właściwego do wszczęcia takiego postępowania lub powołania zarządcy;
6. "chwila wszczęcia postępowania" oznacza chwilę, z którą orzeczenie o wszczęciu postępowania staje się skuteczne, niezależnie od tego, czy orzeczenie jest ostateczne;
7. "Państwo Członkowskie, w którym znajduje się przedmiot majątkowy" oznacza:
   - w przypadku przedmiotów materialnych Państwo Członkowskie, na którego terytorium przedmiot się znajduje,
   - w przypadku przedmiotów oraz praw, których własność lub tytuł prawny wpisywany jest do publicznego rejestru Państwo Członkowskie, którego kompetencjom podlega prowadzenie tego rejestru,
   - w przypadku wierzytelności Państwo Członkowskie, na którego terytorium osoba trzecia zobowiązana do świadczenia, ma główny ośrodek swojej podstawowej działalności w rozumieniu art. 3 ust. 1;
   
8. "oddział" oznacza każde miejsce wykonywania działalności, w którym dłużnik wykonuje działalność gospodarczą niemającą charakteru tymczasowego, przy wykorzystaniu zasobów ludzkich i majątkowych.
   
   

Natomiast art. 4 ww. rozporządzenia stanowi, że o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, dla postępowania upadłościowego i jego skutków właściwe jest prawo Państwa Członkowskiego, w którym zostaje wszczęte postępowanie, określanego dalej jako "Państwo wszczęcia postępowania".

Przepis art. 16 ust.1 ww. rozporządzenia określa skutki wszczęcia postępowania upadłościowego w jednym z państw członkowskich stanowiąc, że wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd Państwa Członkowskiego właściwy zgodnie z art. 3 podlega uznaniu we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w Państwie wszczęcia postępowania.

Natomiast przepisy art. 17 ww. rozporządzenia stanowią, iż wszczęcie postępowania określonego w art. 3 ust. 1 wywołuje w każdym innym Państwie Członkowskim, bez potrzeby dopełnienia jakichkolwiek formalności, skutki, które wynikają z prawa Państwa wszczęcia postępowania, o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej oraz dopóki w tym innym Państwie Członkowskim nie zostanie wszczęte postępowanie określone art. 3 ust. 2.

Skutki postępowania określone w art. 3 ust. 2 nie mogą zostać podważone w innych Państwach Członkowskich. Jakiekolwiek ograniczenie praw wierzycieli, w szczególności odroczenie płatności lub zwolnienie z długu wskutek postępowania, wywiera skutek co do majątku znajdującego się na terytorium innego Państwa Członkowskiego tylko w odniesieniu do wierzycieli, którzy wyrazili na to zgodę.

Stosownie do art. 22 ww. rozporządzenia na wniosek zarządcy dokonuje się wpisu o wszczęciu postępowania określonego w art. 3 ust. 1 do księgi wieczystej, rejestru handlowego oraz wszystkich innych rejestrów publicznych w pozostałych Państwach Członkowskich.

Natomiast art. 47 ww. rozporządzenia stanowi, iż niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że warunkiem koniecznym dla stosowania przepisów rozporządzenia do określonego postępowania upadłościowego jest występowanie tzw. elementu transgranicznego w danym postępowaniu (postępowanie to musi mieć charakter transgraniczny). Powyższe wynika z zasadniczego celu regulacji tego rozporządzenia. Jest nim zapewnienie skuteczności postępowań upadłościowych, których skutki mają charakter wykraczający poza granice danego państwa.

Rozporządzenie nie ma więc na celu ustanowienia swego rodzaju uniwersalnego postępowania upadłościowego (zob. wyrok TSWE z dnia 2 maja 2006r., sprawa C-341/04: Eurofood IFSC Ltd., Zb. Orz. 2006, s. I - 3813), które w przypadkach w nim określonych miałoby zastępować krajowe przepisy tej dziedziny prawa. Rozporządzenie służy zapewnieniu właściwej koordynacji postępowań upadłościowych (toczonych - co do zasady - w trybie przepisów danego państwa członkowskiego) w granicach Unii Europejskiej, zmierzając tym samym do równego podziału dostępnych aktywów dłużnika pomiędzy wszystkich wierzycieli (zob. też wyrok TSWE z dnia 17 marca 2005r., sprawa C-294/02: Komisja przeciwko AMI Semiconductor Belgium BVBA i inni, Zb. Orz. 2005, s. I - 2175). Powyższe oznacza, że regulacje tego rozporządzenia odnosić się będą jedynie do przypadków, w których dłużnik prowadzi działalność o charakterze transgranicznym (wykraczającym poza granice państwa członkowskiego, w którym ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę). Działalność będzie mieć taki charakter w szczególności w razie posiadania przez dłużnika majątku w innym państwie członkowskim, czy też - tym bardziej posiadania przezeń w takim państwie miejsca wykonywania działalności gospodarczej. A contrario więc, brak prowadzenia przez dłużnika takiej działalności o charakterze transgranicznym (i tym samym brak elementu transgranicznego w danym postępowaniu) wyklucza możliwość stosowania do niego regulacji komentowanego rozporządzenia; jest to przypadek tzw. wyłącznie "narodowego" postępowania upadłościowego, którego wspomniane regulacje nie obejmują. Pierwszą z przesłanek (wymienionych w art. 1 ust. 1) warunkujących zastosowanie komentowanego rozporządzenia do danego postępowania jest wymóg, aby postępowanie to było postępowaniem zbiorowym. Generalnie chodzi tu o takie postępowanie, w którym wszyscy wierzyciele dłużnika będą mogli dochodzić swych należności i tym samym wszczęcie takiego postępowania wykluczać będzie dopuszczalność dochodzenia tych należności w ramach postępowań indywidualnych. Cechą postępowania zbiorowego jest więc swego rodzaju egzekucja uniwersalna, którą przeciwstawić należy egzekucji indywidualnej (postępowanie takie nie jest postępowaniem zbiorowym). Artykuł 1 ust. 1 zastrzega także, iż dane postępowanie (zbiorowe) ma być warunkowane niewypłacalnością dłużnika. Nie ma zatem wątpliwości, iż rozporządzenie stosuje się do takich postępowań krajowych, których podstawą wszczęcia była niewypłacalność dłużnika.

Wobec braku stosownych regulacji rozporządzenia, podstawę upadłości dłużnika określać należy według przepisów prawa państwa członkowskiego; chodzić tu będzie o państwo, na którego terytorium wszczęte zostało dane postępowanie. W polskim prawie podstawy upadłości zawarto w art. 10 i 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ww. ustawy, upadłość ogłasza się stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei stosownie do art. 11 ww. ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, a także jeżeli zobowiązania przekroczą wartość majątku dłużnika, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje - ten drugi przypadek odnosi się do dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną. Powyższe oznacza, że postępowaniami nie objętymi zakresem ww. rozporządzenia są wszelkie krajowe postępowania, których przesłanką wszczęcia nie jest stan niewypłacalności dłużnika -nawet jeśli mają one charakter "zbiorowy". Przykładowo postępowaniem takim nie jest postępowanie naprawcze. Postępowanie to prowadzone jest w razie zagrożenia niewypłacalnością przedsiębiorcy.

Warunkiem wszczęcia postępowania naprawczego nie jest więc stan niewypłacalności, a jedynie jej zagrożenie.

Poszczególne ustawodawstwa państw członkowskich z reguły zawierają "wewnętrzne" regulacje dotyczące postępowania upadłościowego, obejmującego zagadnienia o charakterze międzynarodowym. Tak jest również i w polskim prawie. W art. 378-417 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze zawarto przepisy "z zakresu międzynarodowego postępowania upadłościowego". Międzynarodowe postępowanie upadłościowe ma miejsce wtedy, gdy majątek upadłego znajduje się w różnych państwach (tzw. upadłość transgraniczna) Powyższe oznacza, że zakres przedmiotowy wspomnianych przepisów zasadniczo pokrywa się z zakresem regulacji ww. rozporządzenia, którego jednym z warunków stosowania jest występowanie elementu transgranicznego . Zgodnie z art. 378 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, przepisy polskiego prawa z zakresu upadłości międzynarodowej mają zastosowanie, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej. Taką umową jest traktat akcesyjny, ustanawiający członkostwo Polski w strukturach Wspólnoty. Z uwagi na istnienie rozporządzenia Rady (WE) 1346/2000, ww. przepisy prawa polskiego nie będą mieć zastosowania do kwestii unormowanych w tym rozporządzeniu. Zgodnie z przepisem art. 2 lit. a ww. rozporządzenia, "postępowanie upadłościowe" oznacza postępowanie zbiorowe określone w art. 1 ust. 1. Wykaz tych postępowań znajduje się w załączniku A.

W załączniku A wymieniono min. następujące postępowania upadłościowe:

dla Francji:

• Sauvegarde
• Redressement judiciaire
• Liquidation judiciaire
  
  

dla Polski:

• Postępowanie upadłościowe
• Postępowanie układowe
• Upadłość obejmująca likwidację
• Upadłość z możliwością zawarcia układu
  
  

Powyższe oznacza, iż dla zagwarantowania pewności obrotu prawnego, tj. aby wykluczyć możliwe wątpliwości dotyczące ustalenia, czy dane postępowanie krajowe jest zbiorowym postępowaniem warunkowanym niewypłacalnością dłużnika, przesądzono, iż przez "postępowanie upadłościowe" określone w art. 1 ust. 1 należy rozumieć każde z postępowań, których wykaz zamieszczony został w załączniku A do komentowanego rozporządzenia.

Dodatkowo powyższą zasadę potwierdza przepis art. 16 rozporządzenia, w którym przewidziana została zasada, nakazująca uznawać orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego - wydane przez sąd państwa członkowskiego właściwy zgodnie z art. 3 - we wszystkich pozostałych państwach członkowskich.

Powyższe wzmacniają przepisy art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowiąc, iż regułą przewidzianą odnośnie do głównego postępowania upadłościowego jest automatyczne uznanie skutków wszczęcia takiego postępowania na terytoriom całej Wspólnoty (oprócz Danii). Reguła ta stanowi realizację postanowienia motywu 22 zdanie drugie preambuły, zgodnie z którym automatyczne uznanie oznacza przeniesienie na wszystkie pozostałe państwa członkowskie następstw, jakie może mieć to postępowanie zgodnie z prawem krajowym państwa, w którym zostało ono wszczęte.

Należy w tym miejscu przywołać tezę orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 maja 2006r. w sprawie C-341/04, w którym stwierdzono, że "Artykuł 16 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1346/2000 należy poddać wykładni, zgodnie z którą wszczęcie głównego postępowania upadłościowego przez sąd jednego Państwa Członkowskiego powinno zostać uznane przez sądy innych Państw Członkowskich, bez możliwości badania przez te sądy oceny właściwości dokonanej przez sąd państwa wszczęcia postępowania. Jeżeli uznając, że główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym zostało wszczęte główne postępowanie upadłościowe, zainteresowany chce podważyć właściwość sądu, który wszczął postępowanie, musi on skorzystać ze środków zaskarżenia orzeczenia o wszczęciu postępowania przewidzianych przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego, w którym zostało wszczęte to postępowanie, i to przed sądami tego Państwa Członkowskiego".

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym prowadzący skład podatkowy jest obowiązany do powiadamiania właściwego naczelnika urzędu celnego o zmianach danych zawartych we wniosku w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana.

W przedmiotowej zdarzeniu przyszłym do Sądu Gospodarczego w R., prowadzącego KRS, został złożony wniosek o dokonanie wpisu, że wobec Wnioskodawcy toczy się postępowanie (Procedure de sauvegarde), wskazane jako jedno z postępowań upadłościowych w rumieniu art. 2 lit. a Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000r. Cytowane postępowanie jest postępowaniem upadłościowym, warunkowanym niewypłacalnością dłużnika. Zatem Wnioskodawca ma obowiązek powiadomić właściwego naczelnika urzędu celnego w trybie art. 32 ust. 4 o prowadzonym w stosunku do niego postępowaniu upadłościowym.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tej kwestii należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.