Pytanie:

Czy wydatki dotyczące działalności przedsiębiorstwa poniesione po dniu wniesienia wkładu do spółki jawnej będą stanowiły koszty uzyskania przychodów spółki?

Wnioskodawca - spółka jawna zamierza podpisać aneks do umowy spółki, na mocy którego przedsiębiorstwo jednoosobowe jednego ze wspólników zostanie wniesione jako wkład do spółki. Czy wydatki dotyczące działalności przedsiębiorstwa poniesione po dniu wniesienia wkładu będą stanowiły koszty uzyskania przychodów spółki ?

Stanowisko w sprawie:

Zdaniem wnioskodawcy wydatki poniesione po wniesieniu wkładu w formie przedsiębiorstwa do spółki jawnej stanowią koszty uzyskania przychodów spółki na zasadzie sukcesji podatkowej.

Ocena prawna stanowiska:

Sukcesja (następstwo prawne) polega na przejściu z jednego podmiotu na drugi określonych praw i obowiązków na skutek zdarzenia prawnego polegającego na nabyciu całego majątku lub jego części. Nabywca wchodzi w prawa i obowiązki swego poprzednika prawnego. Następstwo prawne regulują przepisy art. 93 - 93d ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Następstwo prawne związane jest z takimi zdarzeniami prawnymi jak przekształcenie, połączenie, podział osób prawnych, osobowych spółek handlowych oraz komercjalizacja i prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych co prowadzi do utworzenia nowego podmiotu . Zgodnie z art. 93a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w sytuacji , gdy osoba fizyczna wnosi do spółki niemającej osobowości prawnej na pokrycie udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa zachodzi sukcesja podatkowa, tj. wstąpienie we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przedsiębiorcy wnoszącego wkład. Oznacza to, że na spółkę przejdą skutki podatkowe zdarzeń zaistniałych w przedsiębiorstwie i ujętych w prowadzonych przez przedsiębiorcę księgach dla celów podatkowych. W ocenie organu podatkowego w przedmiotowym stanie faktycznym w/w przepis art. 93a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania, ponieważ skutkiem prawnym wniesienia przez przedsiębiorcę aportem swojego przedsiębiorstwa do spółki , której jest wspólnikiem jest podwyższenie wkładu a nie przekształcenie czy połączenie przedsiębiorstwa i spółki jawnej. W zakresie zobowiązań podatkowych stosuje się przepis art. 112 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że nabywca przedsiębiorstwa odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W zakresie zobowiązań cywilnoprawnych zastosowanie ma art. 55 ustawy z dnia 23.04.1964r. - Kodeks Cywilny ( Dz. U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.), zgodnie z którym nabywca przedsiębiorstwa jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, chyba że w chwili nabycia nie wiedział o tych zobowiązaniach. Odpowiedzialność nabywcy ogranicza się do wartości nabytego przedsiębiorstwa. W przypadku spłaty odsetek od kredytu zaciągniętego przez przedsiębiorcę a spłacanych po wniesieniu aportu do spółki należy przyjąć zgodnie z art. 519 kodeksu cywilnego, że osoba trzecia (spółka jawna) może wstąpić na miejsce przedsiębiorcy (dłużnika), który zostaje z długu zwolniony ( przejęcie długu). Przejęcie długu może nastąpić przez umowę między wierzycielem ( bankiem ) a spółką za zgodą dłużnika albo przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela. A zatem w przypadku wniesienia do spółki majątku przedsiębiorstwa wraz z zobowiązaniami, nie tylko w postaci kredytu bankowego wierzyciele muszą się zgodzić na zmianę dłużnika. W sytuacji przejęcia zobowiązań spółka będzie mogła zaliczyć wydatki z tytułu tych zobowiązań. W przypadku , gdy nie będzie przejęcia długu przez spółkę nie będzie możliwe zaliczenie wydatków na spłatę zobowiązań do kosztów uzyskania przychodów spółki, ponieważ spółka ponosiłaby koszty za inny podmiot gospodarczy ( przedsiębiorcę).

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszkowie uznaje stanowisko wnioskodawcy wyrażone we wniosku za nieprawidłowe.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.