Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego
szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze.
Również bez połączenia z Internetem.
Ogólne prawo podatkowe --> Postępowanie podatkowe --> Zasady ogólne --> Zasada praworządności
|
- Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 4044/06
Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 110 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. wolna od podatku dochodowego była "wartość świadczeń przysługujących członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej oraz wartość świadczeń przysługujących pracownikom polskich jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wynagrodzeń za pracę, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, dodatku zagranicznego oraz zasiłków chorobowych i macierzyńskich". Tak określone zwolnienie podatkowe ma charakter mieszany przedmiotowo-podmiotowy.
Organy podatkowe - jak trafnie w toku postępowania oraz w skardze wywodził Skarżący - w sposób nieuprawniony rozszerzyły zakres wyłączeń ze zwolnienia podatkowego, zrównując w kwalifikacji prawnopodatkowej "należność zagraniczną" z "dodatkiem zagranicznym ".
W 2004 r. w myśl art. 29 u.s.z. dodatek zagraniczny (czym innym był "dodatek służby zagranicznej", o którym mowa w art. 27 ust. 1 u.s.z. - przyp. Sądu) przysługiwał członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej. Artykuł 21 ust. 1 pkt 110 ww. ustawy wprost odsyła do "przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie". Za spełniające to kryterium należy zatem uznać wszystkie ustawy inne niż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz akty wykonawcze do nich wydanie, w szczególności w realiach rozpoznanej sprawy - przepisy odnoszące się do należności zagranicznej. - Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 2159/06
Z treści przepisów art. 14c wynika, że podmiotem uprawnionym, do uzyskania interpretacji podatkowej jest podmiot, na którym ciążą obowiązki wynikające .z przepisów prawa materialnego, których niewłaściwe wykonanie mogłoby pociągać za sobą negatywne skutki finansowe i karne dla tych podmiotów w postaci: ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowegoustalenia dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i Usługwszczęcia postępowania w sprawach, o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, zastosowania innych, sankcji, wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów karnych skarbowych.Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że na podstawie treści przepisów art. 14a, 14c i 14 d O.p. podmiotami tymi są podatnicy, płatnicy, inkasenci, następcy prawni podatników i osoby trzecie ponoszące odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. skarżące przedsiębiorstwo w stanie faktycznym przedstawionym, we wniosku występowało jako kontrahent podmiotu, który na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT mógł zostać uznany za podatnika. Zatem skoro skarżące przedsiębiorstwo w przedstawionym w niniejszej sprawie stanie faktycznym nie było żadnym z podmiotów wymienionych w przepisach art. 14 a § 1 i 14 d O.p., które na podstawcie tych przepisów uprawnione są do uzyskania wiążącej interpretacji prawa podatkowego to najeżało uznać, że wniosek o udzielenie interpretacji pochodził od podmiotu niebędącego stroną i wydać postanowienie przewidziane w przepisie art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z treścią art. 165a § 2 O.p. na postanowienia wydane na podstawie przepisu, art. 155a § 1 O.p. służy zażalenie. W art. 239 O.p ustawodawca stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 16 Działu IV O.p. - zażalenia, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Przepisem dotyczącym odwołań jest również przepis art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Organ drugiej instancji rozpatrując zażalenia na postanowienie w przypadku stwierdzenia że postanowienie nie narusza prawa, stosując odpowiednio przepis art. 233 § 1 pkt 1 O.p. wydaje postanowienie, którym utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji (por. w tym zakresie wyrok NSA z 25 maja 2000 r., 1 SA/Łd 1884/98, ONSA im, nr 3, poz. 129).
|
|
Start