Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego
szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze.
Również bez połączenia z Internetem.
Ogólne prawo podatkowe --> Postępowanie podatkowe --> Odwołania --> Decyzja organu odwoławczego
|
- Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: VIII SA/Wa 135/07
Wyrażona w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzacy zaufanie do organów podatkowych jest nie tylko postulatem ustawodawcy wobec tych organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów powołanej ustawy. - Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 4195/06
Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo przyjął art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej jako podstawę skierowania do Skarżącego wezwania do usunięcia braków formalnych jego wniosku.
Wezwanie to zostało sformułowane w sposób, który nie mógł prowadzić do uzyskania informacji uznanych przez organ pierwszej instancji za istotne dla możliwości rozpatrzenia wniosku. Podkreślić należy, że wezwanie do usunięcia braków formalnych kierowane jest w związku z konkretną sprawą. Formułując je organ podatkowy musi mieć na uwadze określone okoliczności - informacje, których brak. w jego ocenie uniemożliwia rozpatrzenie wniosku. W wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych podania należy zatem jednoznacznie wskazać, jaki konkretnie brak i w jaki konkretny sposób ma być usunięty. Strona po zapoznaniu się z jego treścią powinna wiedzieć, że określone jej działanie (np. podanie informacji) spowoduje usunięcie braku i w efekcie rozpatrzenie podania. Wezwanie zawierające ogólnikowe stwierdzenie o konieczności wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego i własnego stanowiska wymogów tych nie spełnia. Nie może być więc uznane za prawidłowe. - Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 2570/06
Jeżeli samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wydanej w pierwszej instancji jest prawidłowe i brak jest w związku z tym podstaw do podjęcia w sprawie innego rozstrzygnięcia, to wady uzasadnienia tej decyzji podlegają korekcie poprzez ich wskazanie i odpowiednie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy obowiązany jest niejako "zastąpić wadliwą cześć uzasadnienia argumentacją, którą uznaje za prawidłową. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił tego, że w zaskarżonej decyzji podejmował rozstrzygnięcie jako organ odwoławczy wobec decyzji odnoszącej się co prawda do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, ale - zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. postanowieniu - wydanej w pierwszej instancji. Oceny tej decyzji winien był zatem dokonać na podstawie przepisów regulujących "zwykłe" postępowanie odwoławcze, unormowane w Dziale IV Ordynacji podatkowej, a nie w oparciu o art. 141 § 5 pkt 1 tejże ustawy, regulujący szczególny tryb odwoławczy od postanowień w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stanowisko organu podatkowego (Naczelnika Urzędu Skarbowego) wyrażane jest w uzasadnieniu tego postanowienia, a zatem w tym szczególnym trybie możliwa jest zmiana postanowienia z uwagi na wadliwość w istocie jego uzasadnienia. Jednakże na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 Dyrektor Izby Skarbowej podejmował rozstrzygnięcie jako organ pierwszej instancji, natomiast zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję mógł podjąć wyłącznie na podstawie art. 233 Ordynacji podatkowej. Taki bowiem tryb postępowania odwoławczego wynika z ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r.Ocena zaistniałego stanu faktycznego, w tym również z punktu widzenia pozorności czynności prawnej i obejścia prawa może być dokonana w postępowaniu podatkowym np. dotyczącym szeroko rozumianego "wymiaru" konkretnego zobowiązania podatkowego, a nie w postępowaniu, którego przedmiotem jest udzielenie pisemnej interpretacji Oczywistym jest również, że "pozorność czynności prawnej" i "obejście prawa" wywołują skutki w sterze opodatkowania podmiotu zobowiązanego do uiszczenia podatku (podatnika), a nie płatnika - podmiotu, którego rolą jest jedynie naliczenie obciążającego podatnika podatku, jego potrącenie i przekazanie na rachunek właściwego organu podatkowego. Obowiązek uiszczenia odsetek jako wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotu pożyczki, jest nierozerwalnie związany z umową, która obowiązek ten na ożyła - umową pożyczki. Związku odsetek z umową pożyczki nie podważa okoliczność, że strony w okresie późniejszym zmieniły terminy płatności odsetek i w efekcie ich wysokość. Jakkolwiek zmiana terminu płatności ma wpływ na uzyskanie przez pożyczkodawcę odsetek w określonym dniu, to źródłem samego obowiązku ich uiszczenia pozostaje umowa pożyczki. Zmiany umowy z istoty swej nie mają wpływu na jej był prawny - umowa istnieje- chociaż jej postanowienia uzyskują odmienną od początkowej treść, a ich rezultatem może być wcześniejsze wykonanie umowy. - Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: VIII SA/Wa 94/07
W świetle art. 2 Konstytucji RP i art. 121 O.p podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji w przypadku, gdy organ podatkowy nie udzieli mu odpowiedzi na pytanie na podstawie art.14 O.p, a następnie rozpocznie postępowanie kontrolne. - Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 4013/06
Termin określony w art. 14b § 3 i 4 Ordynacji podatkowej nie jest terminem do wydania postanowienia. Jest natomiast terminem, po upływie którego organ ten jest związany stanowiskiem wnioskodawcy. Postanowienie w sprawie udzielenia interpretacji, o którym stanowi art. 14b § 3, powinno być wydane w terminie ogólnym, określonym w art. 139, nie zaś w terminie 3, a nawet 4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Przepisy art. 14b § 3 i 4 stanowią bowiem o skutkach niewydania interpretacji w ciągu 3 lub 4 miesięcy, co nie oznacza określenia terminu na udzielenie interpretacji.Do załatwienia wniosku o wydanie interpretacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 § 1 i 2 i art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 14a § 5). Zgodnie z art. 14a § 5 termin powstania "milczącej akceptacji", o którym mowa w art. 14b § 3 nie ma zastosowania, gdy wniosek o wydanie interpretacji nie zawierał wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy w sprawie, a wnioskodawca nie uzupełnił go na wezwanie organu w wyznaczonym terminie. Uchylenie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zniosło bowiem postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, który obowiązany był do ponownego dokonania wezwania ze wskazaniem okoliczności, które wymagaj ą wyjaśnienia ze strony wnioskodawcy. Warunkiem niepowstania "milczącej interpretacji" jest zakończenie postępowania przed organem I instancji w terminie określonym w 14b § 3 i § 4, poprzez wydanie konstytutywnego postanowienia udzielającego interpretacji, ewentualnie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. - Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 2159/06
Z treści przepisów art. 14c wynika, że podmiotem uprawnionym, do uzyskania interpretacji podatkowej jest podmiot, na którym ciążą obowiązki wynikające .z przepisów prawa materialnego, których niewłaściwe wykonanie mogłoby pociągać za sobą negatywne skutki finansowe i karne dla tych podmiotów w postaci: ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowegoustalenia dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i Usługwszczęcia postępowania w sprawach, o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, zastosowania innych, sankcji, wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów karnych skarbowych.Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że na podstawie treści przepisów art. 14a, 14c i 14 d O.p. podmiotami tymi są podatnicy, płatnicy, inkasenci, następcy prawni podatników i osoby trzecie ponoszące odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. skarżące przedsiębiorstwo w stanie faktycznym przedstawionym, we wniosku występowało jako kontrahent podmiotu, który na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT mógł zostać uznany za podatnika. Zatem skoro skarżące przedsiębiorstwo w przedstawionym w niniejszej sprawie stanie faktycznym nie było żadnym z podmiotów wymienionych w przepisach art. 14 a § 1 i 14 d O.p., które na podstawcie tych przepisów uprawnione są do uzyskania wiążącej interpretacji prawa podatkowego to najeżało uznać, że wniosek o udzielenie interpretacji pochodził od podmiotu niebędącego stroną i wydać postanowienie przewidziane w przepisie art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z treścią art. 165a § 2 O.p. na postanowienia wydane na podstawie przepisu, art. 155a § 1 O.p. służy zażalenie. W art. 239 O.p ustawodawca stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 16 Działu IV O.p. - zażalenia, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Przepisem dotyczącym odwołań jest również przepis art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Organ drugiej instancji rozpatrując zażalenia na postanowienie w przypadku stwierdzenia że postanowienie nie narusza prawa, stosując odpowiednio przepis art. 233 § 1 pkt 1 O.p. wydaje postanowienie, którym utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji (por. w tym zakresie wyrok NSA z 25 maja 2000 r., 1 SA/Łd 1884/98, ONSA im, nr 3, poz. 129). - Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 313/06
Pomimo realizacjiex legeprzed wydaniem decyzji odwoławczej unormowania art. 59 § 1 pkt 1in initioOrdynacji podatkowej, podatnik zachowuje prawo do merytorycznego rozpatrzenia jego sprawy przez organ odwoławczy, który, dzięki temu i w tym trybie prawnym, może wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, w tym również taką, która umożliwi podatnikowi uzyskanie zwrotu podatku nadpłaconego na skutek zapłaty zobowiązania określonego w uchylonej następnie decyzji organu podatkowego. - Wyrok SN, sygnatura: III RN 76/01
Wygaśnięcie zobowiązania podatkowego wskutek jego wykonania (art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), odmiennie aniżeli w wypadku wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskutek przedawnienia (art. 59 § 1 pkt 3 tej ustawy), nie przesądza o bezprzedmiotowości rozpoznania sprawy w wyniku odwołania podatnika wniesionego od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 220 oraz art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej).
|
|
Start