Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 538/03, oddalił skargę Franciszka i Krystyny R. na decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 25 marca 2003 roku w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 3 października 2003 roku odmawiające uchylenia w trybie wznowieniowym ostatecznej decyzji z dnia 27 czerwca 2000 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe uznały, że materiał dowodowy dotyczący działalności spółki cywilnej "E...", której wspólnikiem był Franciszek R., jest tożsamy dla podatku dochodowego wspólników tej spółki za 1999 rok oraz dla rozliczenia podatku od towarów i usług spółki za poszczególne miesiące 1999 roku. Określając wysokość należnego zobowiązania w podatku dochodowym Krystyny i Franciszka R. za 1999 rok Urząd Skarbowy nie zakwestionował zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie dochodów działalności w spółce "E..." i dochód z tego tytułu przyjął w kwocie zeznanej przez podatnika. Tym samym, w ocenie organów, nawet przyjęcie że Urząd Skarbowy dokonał błędnej pod względem prawnym oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku uznał, że decyzja Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 25 marca 2003 roku nie narusza prawa. Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów podatkowych, stosownie do którego w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wzruszenia ostatecznej decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 27 czerwca 2000 roku. W ocenie Sądu, późniejsze wydanie decyzji w podatku od towarów i usług, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie wypełnia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wydanie tej decyzji, po ostatecznym określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych nie spowodowało ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia o wysokości zobowiązania w podatku dochodowym.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnicy zarzucili naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisów postępowania, to znaczy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, które w ocenie podatników, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na ten zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzających zaskarżony wyrok decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku oraz rozstrzygnięcia Izby Skarbowej w Gdańsku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz podniesiono, wbrew stanowisku organów podatkowych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że zachodzą przesłanki wznowienia postępowania wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Podniesiono bowiem, że w rozpoznawanej sprawie nastąpiły nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ale nieznane organowi. Do okoliczności tych autor skargi kasacyjnej zaliczył odmowę spółce cywilnej "E...", której wspólnikiem był w 1999 roku Franciszek R., prawa do odliczenia podatku naliczonego za styczeń 1999 roku, w decyzji z dnia 2 lutego 2001 roku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej podnosząc, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odpowiada prawu.

Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej są jej podstawy. Decydują one o charakterze tego sformalizowanego środka zaskarżenia oraz składają się na jego granice. Mają one co do zasady charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej jako u.p.p.s.a. W związku z treścią tego przepisu, sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i tym samym nie jest uprawniony do rozszerzenia lub uzupełnienia powołanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych oraz zarzutów. W myśl art. 174 u.p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia normy postępowania, to jest art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jednak nie został podniesiony skutecznie. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował bowiem w jej treści w jaki dokładnie sposób Sąd naruszył normy wynikające z tego przepisu oraz w jaki sposób uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 punkt 2 u.p.p.s.a.). Tym samym autor skargi kasacyjnej nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 176 u.p.p.s.a. dotyczącego uzasadnienia wskazanego w jej treści zarzutu. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał także na sytuacje, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazane powyżej przepisy postępowania miałby stosować. Zauważyć bowiem należy, że adresatem norm wskazanych w powołanym powyżej art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie jest sąd administracyjny, a organy podatkowe prowadzące postępowanie. Sąd administracyjny nie stosuje więc tego przepisu, a jedynie dokonuje sądowej kontroli prawidłowości jego zastosowania przez organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie mógł dopuścić się, w zaskarżonym wyroku, naruszenia 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia postępowania ma odnosić się bowiem do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie powinno wskazywać na istotny wpływ uchybienia na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oraz jej zarzuty powinny być więc ujęte w sposób szczegółowy, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa, których naruszenia dopuścił się sąd I instancji, by Naczelny Sąd Administracyjny mógł otrzymać wyczerpujące przedstawienie wytkniętych wad. Aby więc skutecznie w skardze kasacyjnej wskazać na uchybienia organów w zakresie naruszenia wskazanych powyżej norm Ordynacji podatkowej, które w ocenie strony nie zostały dostrzeżone przez sąd I instancji, należało zaskarżonemu wyrokowi zarzucić naruszenie art. 145 § 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Normy bowiem tej ustawy stosuje sąd administracyjny w wydawanych orzeczeniach. Zarzut zawarty w rozpoznawanej skardze kasacyjnej wymogów tych jednak nie spełnia, co czyni go nieskutecznym i uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny sądu kasacyjnego zaskarżonego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku badał jedynie, czy nie zostały złamane reguły postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie przez organy podatkowe. Naruszeń takich Sąd ten się nie dopatrzył. Wnosząca skargę kasacyjną natomiast nie zarzuciła w sposób skuteczny naruszenia w tym zakresie prawa przez ten Sąd. Postępowanie przed sądami administracyjnymi, zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie jest formą administracyjnego postępowania odwoławczego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym domagać się można jedynie skontrolowania legalności działania administracji publicznej, a nie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej wydaniem decyzji.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.